อถึงได้สุภาพอ่อนโยนเช่นนี้? ความใจดีของท่านนายอำเภอกู่ทำให้ทุกคนในห้องโถงต่างงุนงง อวิ๋นโส่วกวงถึงกับพูดไม่ออก
ส่วนเจียงต้าไห่กับหัวหน้าหวังต่างชื่นชมท่านนายอำเภอในใจ คนที่อยู่ในแวดวงขุนนางมานานย่อมไม่ธรรมดา ยิ่งจ้องจะเล่นงานใคร ก็ยิ่งทำตัวเป็นมิตร
“พี่ฉี่ชิ่ง พี่ฉี่เสียง พวกพี่เล่าเถิดเจ้าค่ะ พวกพี่อธิบายได้ชัดเจนกว่า” อวิ๋นเจียวรีบเตือน มีฉู่อี้อยู่ก็ไม่ต้องกลัวอะไร
เพียงแต่ว่า พี่ใหญ่สนิทกับฉู่อี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วยังไปขอความช่วยเหลือจากฉู่อี้อีก?
ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงได้ยินอวิ๋นเจียวเตือนก็รีบไปคุกเข่าข้างๆ อวิ๋นโส่วกวงทันที จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ทางการมาแก้มัดให้พวกเขาทั้งสองคน
“ท่านนายอำเภอ ข้าน้อยอวิ๋นฉี่ชิ่ง นี่น้องชายข้าน้อยอวิ๋นฉี่เสียง พวกข้าเปิดร้านเม่าไช่อยู่ที่ปากทางเข้าตลาดตำบลไป๋อวิ๋น…”
ฉี่ชิ่งเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวานตอนที่หวังเหล่าจิ่วพาคนมาร้าน ตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงเรื่องที่หวังเหล่าจิ่วตายในเช้านี้ และพวกเขาก็ถูกหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่นจับตัวมาที่นี่ แม้จะฟังดูเยิ่นเย้อ แต่ข้อดีคือเรียบเรียงเรื่องราวได้ชัดเจน
นี่โดนรังแกจริงๆ ด้วย กู่เหวินฮุยถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากลัวที่สุดคือท่านโหวจะพาเขามารังแกผู้อื่น ไม่ใช่มาช่วยเหลือผู้คนเช่นนี้ กา
