รช่วยเหลือผู้คนถือเป็นผลงานอย่างหนึ่ง!
ขณะที่กำลังคิด มือของเขาก็ขยับไปเหมือนจะคว้าอะไรบางอย่าง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ไม่ใช่โถงพิจารณาคดี และไม่มีไม้เรียกสติ [1]
เขากระแอมแล้วตะโกนว่า “นำตัวหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบท้องถิ่น เจียงต้าไห่ และเจ้าหน้าที่ประจำหน่วยที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมาที่นี่!”
“ขอรับ!” ทันใดนั้นก็มีเจ้าหน้าที่ทางการหลายคนออกไปจับตัวคนเหล่านั้น
เจียงต้าไห่กับหัวหน้าหวังยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกกดให้คุกเข่าต่อหน้านายอำเภอ ด้านหลังพวกเขามีลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งคุกเข่าอยู่
“ข้าจะถาม เจ้าจงตอบตามความเป็นจริง หาไม่แล้วข้าจะไม่ละเว้นเป็นอันขาด!”
บารมีของกู่เหวินฮุยนั้นไม่ธรรมดา เสียงตวาดของเขาทำให้เจ้าหน้าที่ประจำหน่วยบางคนตัวสั่นด้วยความกลัว มีเพียงเจียงต้าไห่กับหัวหน้าหวังที่คิดว่านายอำเภอกำลังเล่นละคร
ไม่แปลกที่พวกเขาจะคิดแบบนั้น ภัตตาคารฝูอวิ้นมีภูมิหลังไม่ธรรมดา นายอำเภอที่เกิดในตระกูลต่ำต้อยเช่นเขาย่อมมิอาจหาญกล้าต่อกร
“รายงานชื่อและที่อยู่ของพวกเจ้า…”
“ข้าน้อยหนิวซานเอ๋อร์ เป็นคนตำบลไป๋อวิ๋น…”
“ข้าน้อยเหอเหว่ย เป็นคนตำบลไป๋อวิ๋น…”
“ข้าน้อยเฉินตง…”
“หนิวซานเอ๋อร์ เจ้าบอกมาว่าเมื่อวานผู้ตายหวังเหล่าจิ่วพาคนไปหาเรื่องที่ร้านเม่าไช่ เป็นความจริงหรือไม่?”
เจ้าห
