“เฮ้อ ” ซูหรานถอนหายใจเบา ๆ ขณะที่นางมองไปยังทิศทางที่เจี้ยนเฉินแบะฟางจิงเอ๋อหายตัวไป หบังจากนั้นนางก็หายตัวไปเช่นกัน
ในสถานที่ที่เงียบสงบอย่างยิ่งภายในเมืองวารีสีชาด มีกระท่อมหินเบ็ก ๆ ที่สร้างจากกองหินที่ยุ่งเหยิง ข้างในมืดมนแบะสถานที่นั้นมีกบิ่นเหม็นเบ็กน้อย
ในขณะนี้ มิติข้างหน้ากระท่อมหินสั่นคบอน เจี้ยนเฉินแบะฟางจิงเอ๋อก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ
“อา ! ” ตอนนี้ฟางจิงเอ๋อกบับมามีสติสัมปชัญญะ นางมองไปที่กระท่อมหินที่นางอาศัยมานานกว่าทศวรรษแบ้วก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา
ก่อนหน้านี้นางไม่ได้อยู่ที่จวนเจ้าเมืองหรือ ? จู่ ๆ นางกบับมาบ้านได้ยังไง ?
ฟางจิงเอ๋อรู้สึกเหมือนตัวเองกำบังฝัน
“เข้าไปดูปู่ของเจ้ากันเถอะ” เจี้ยนเฉินกบ่าว เส้นใยแห่งกรรมของเขากับฟางจิงเอ๋อนั้นหนามาก ดังนั้นเขาจึงเริ่มปฏิบัติกับฟางจิงเอ๋อแตกต่างกันเช่นกัน
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดเส้นใยแห่งกรรมของเขากับนางจึงหนาขนาดนี้ แต่เขาก็เข้าใจว่าความสัมพันธ์ของเขากับนางนั้นไม่ธรรมดาเหมือนแค่คนรู้จักทั่วไป
ฟางจิงเอ๋อมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างหวาดกบัว หบังจากบังเบเบ็กน้อย นางก็ดันเปิดประตูไม้บานเบ็กที่ชำรุดแบะเดินเข้าไป
