ที่เจ้าหน้าที่ตำแหน่งเล็กๆ จะตัดสินได้
ใบหน้าของหัวหน้าหวังพลันถมึงทึง “พวกเจ้าไม่รู้จักดีชั่ว อยากไปศาลาว่าการอำเภองั้นหรือ ระวังจะเสียใจทีหลัง!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนแทบคลั่ง ไยครอบครัวของเจ้ารองถึงได้ดื้อรั้นกันทั้งบ้านเช่นนี้?
“อวิ๋นฉี่เยว่ อย่าคิดว่าเจ้ารู้หนังสือ อ่านออกเขียนได้นิดๆ หน่อยๆ ก็จะมาพูดจาเหลวไหลได้ตามใจชอบ นี่มันเกี่ยวข้องถึงชีวิตของพี่ชายเจ้าสองคนนะ! ลุงใหญ่ของเจ้ามีลูกชายแค่สองคนนี้! เจ้ารู้หรือไม่ เจ้าทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการทำร้ายพวกเขา!”
“คนที่ทำร้ายพวกเราไม่ใช่ฉี่เยว่ แต่เป็นเจียงต้าไห่!” จู่ๆ อวิ๋นโส่วกวงก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ดวงตาของเขาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ไร้กำลัง หมดสิ้นหนทาง… และความโกรธแค้นระเบิดออกมาในชั่วขณะนั้น
ตอนอยู่ที่บ้านตระกูลอวิ๋นเก่า เขาเป็นลูกที่ดีมาโดยตลอด ขยันขันแข็ง ไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยเถียงผู้เฒ่าอวิ๋นและเถาซื่อแม้แต่คำเดียว ก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก แต่ทว่าวันนี้ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!
ใจของเขานั้นเจ็บปวดนัก ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของน้องสามในวันนั้นแล้ว ที่ต้องการตัดขาดกับบ้านตระกูลอวิ๋นเก่า
คนบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าวางแผนทำลายชื่อเสียงของเหลียนเอ๋อร์เพื่อสูตรลับ ตอนนี้ก็ถึงกับคิดร้ายกับลูก
