ะไรข้าอยู่กันแน่?”
หลิวเหมยเอ๋อร์พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นหลี่ลี่ก็เข้าใจ เด็กหญิงตัวน้อยหลิวเหมยเอ๋อร์ใช้วิธีอ้อม ๆ มาล่อคำพูดเขา จากนั้นหลี่ลี่ก็ยิ้มซุกซน คว้าตัวหลิวเหมยเอ๋อร์เข้ามากอด
“ถ้าพ่อเจ้าบอกให้พวกเราแต่งงานเร็ว ๆ ข้าควรจะพาเจ้าเข้าห้องหอเลยตอนนี้ไหม?”
หลี่ลี่หัวเราะเบา ๆ พลิกตัวกดร่างหลิวเหมยเอ๋อร์ลงบนเตียง ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลิวเหมยเอ๋อร์แดงเหมือนแอปเปิ้ลทันที ราวกับจะมีเลือดหยดออกมา
“หลี่ลี่พี่ชายโกหก โกหก ถ้าเป็นอย่างนั้น ท่านพ่อคงพูดต่อหน้าข้าไปแล้ว”
หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่กล้าสบตาหลี่ลี่หน้าแดง พูดเสียงเบา
“แต่…แต่เหมยเตรียมพร้อมแล้ว พี่ชาย…พี่ชายถ้าอยาก เหมย…เหมย…” พูดถึงตรงนี้หลิวเหมยเอ๋อร์อายจนไม่กล้าพูดต่อ ทั้งร่างสั่นเล็กน้อยด้วยความอาย
“เหมยน้อยที่ดี” หลี่ลี่ตอนนี้จะพูดอะไรได้อีก รีบก้มหน้าลง ประกบริมฝีปากสีแดงสดเข้าไว้ในปาก
อืม!
เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นหลิวเหมยเอ๋อร์เตรียมพร้อมจริง ๆ ไม่เพียงไม่ต่อต้าน แต่ยังยกแขนขาวผ่องขึ้น ลังเลครู่หนึ่ง แล้วจึงโอบกอดร่างกำยำของหลี่ลี่เบา ๆ
ผู้ชายล้วนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ หลังจากลิ้มรสริมฝีปากหลี่ลี่ก็ไม่อาจซ่อนความรู้สึกได้อีก มือใหญ่ทั้งสองเหมือนงูที่เคลื่อนไหวไปมา ค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของหลิวเหมยเอ๋อร์ให้ร่วงลงข้างกาย
ไม่นานหลิวเหมยเอ๋อร์ก็เปลือยกายอยู่ตรงหน้าหลี่ลี่
ผิวขาวกว่าหิมะ สองเนินเนื้อตั้งตระหง่านสั่นไหว ไม่ใหญ
