มิใช่มีเพียงผู้เดียวที่นอนไม่หลับ แม้แต่ฉู่อี้ก็เช่นกัน แสงเทียนในห้องหนังสือยังคงสว่างไสว เงาร่างของบุรุษหนุ่มกำลังขัดดาบเล่มหนึ่งที่ดูธรรมดาและไม่มีอะไรโดดเด่นอย่างตั้งใจ
จางหลิงยืนอยู่หน้าโต๊ะด้วยท่าทีนอบน้อม เอ่ยรายงานว่า “ข้าน้อยติดตามโม่จู๋ไปด้วยตนเอง ข้าน้อยเห็นว่าเขาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ…”
แม้ว่าโม่จู๋จะมีฝีมือ แต่หากเทียบกับจางหลิงองครักษ์คนสนิทของฉู่อี้แล้ว ก็ยังคงห่างชั้นกันอยู่มาก ดังนั้นด้วยความสามารถของโม่จู๋ จึงไม่มีทางรู้ตัวว่าถูกจางหลิงสะกดรอยตาม
“อืม พรุ่งนี้เช้าเจ้าไปที่บ้านลุงอวิ๋น บอกอวิ๋นฉี่เยว่ว่าหลังจากเรื่องนี้จบแล้ว ให้นำหลักฐานทั้งหมดมาให้ข้า”
“ขอรับ ท่านโหว”
กล่าวจบ ฉู่อี้ก็ชี้ไปที่กล่องไม้บนโต๊ะแล้วพูดว่า “แล้วก็เอาสิ่งนี้ไปให้เจียวเอ๋อร์ด้วย”
จางหลิงได้ยินดังนั้นก็ได้แต่แอบคิดในใจ ท่านโหว พรุ่งนี้เช้าพวกเรามีเรื่องสำคัญต้องทำ ท่านมอบของขวัญให้คุณหนูตอนนี้มันเหมาะสมหรือขอรับ?
“ขอรับ ท่านโหว”
เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่อวิ๋นเจียวตื่นขึ้น โม่ซ่านก็มอบกล่องที่จางหลิงนำมาให้ตั้งแต่เช้ามืดแก่นาง
อวิ๋นเจียวขยี้ตาเบาๆ เปิดกล่องไม้แกะสลักอย่างประณีตที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ออกดู ข้างในมีตุ๊กตากระต่ายแม่ลูกแกะสลักจากหินโมราขนาดเท่าฝ่ามือสองตัว งานแ
