ดได้หรอก รอติดคุกไปเถิด”
คำพูดของพวกเจ้าหน้าที่ทำให้หัวใจของอวิ๋นโส่วกวงกับจ้าวซื่อว้าวุ่น ทั้งสองคนต่างหวาดกลัวอย่างที่สุด
อวิ๋นโส่วจงปลอบโยนว่า “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านวางใจเถิด ข้าจะไม่ปล่อยให้ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงเป็นอะไรเด็ดขาด”
คนพวกนี้พาตัวคนไปที่หน่วยรักษาความสงบท้องถิ่น ไม่ได้พาไปที่ศาลาว่าการอำเภอ เรื่องนี้มันแปลกๆ ต้องเป็นเพราะสูตรอาหารเป็นแน่
รอดูสถานการณ์ไปก่อน หากไม่ได้จริงๆ ก็มอบสูตรอาหารให้พวกมันไป แลกกับอิสรภาพของฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงก็แล้วกัน วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล พวกเรายังมีโอกาสแก้แค้น
อวิ๋นเจียวเองก็เป็นห่วงพี่ชายทั้งสองคน เมื่อเห็นพวกเขาถูกขังอยู่ในรถขัง นางก็รู้สึกเศร้าเสียใจ
อวิ๋นฉี่เยว่บีบมือของนางเบาๆ แล้วพูดว่า “เจียวเอ๋อร์ เชื่อพี่เถอะ ฉี่เสียงกับฉี่ชิ่งจะต้องไม่เป็นอะไร”
เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของอวิ๋นฉี่เยว่ อวิ๋นเจียวก็รู้สึกสงบใจลงอย่างประหลาด แต่ก็ยังแอบกระซิบถามอวิ๋นฉี่เยว่ว่า “พี่ใหญ่ ท่านเตรียมแผนรับมือไว้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”
เมื่อวานอวิ๋นฉี่เยว่ให้โม่จู๋อยู่ที่ตำบล น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
อวิ๋นฉี่เยว่พยักหน้า จากนั้นก็ใช้นิ้วแตะริมฝีปาก เป็นเชิงบอกให้อวิ๋นเจียวเก็บเป็นความลับ อวิ๋นเจียวไม่ใช่เด็กอยู่แล้ว นางย่อมไม่พูดส่งเดช เมื
