เขาเข้าใจเกี่ยวกับอีกฝ่าย 3 วันนี่น่าจะเพียงพอให้อีกฝ่ายมาถึงที่นี่
เจี้ยนเฉินยังคงรอต่อไป
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันที่สี่และห้าผ่านไป แต่ผู้อาวุโสภูผามหานทีก็ยังไม่มาตามหาเขา
เจี้ยนเฉินเริ่มหมดความอดทน เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแทน
เขาเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้ว เขาพร้อมที่จะหลอมรวมกระบี่คู่และระเบิดแกนเนื้อของกุสต้า เขาได้ตัดสินใจว่าจะฆ่าอัครสูงสุดแต่อัครสูงสุดกลับไม่มา ผลก็คือเขาไม่รู้ว่าจะใช้พลังทั้งหมดที่เตรียมมากับที่ไหน
ผ่านไปครึ่งเดือน เจี้ยนเฉินถึงได้หมดความอดทน เขาลุกขึ้นยืน เขาไม่ร็ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยังไม่มา แต่เขารอมากว่าครึ่งเดือนแล้ว เขาไม่คิดจะรอต่อไปนานกว่านี้
“นายท่าน ยอดฝีมืออาจจะไม่มา” เฮยหยาพูดขึ้นด้วยความยินดีและรีบมุ่งหน้ากลับมา
เจี้ยนเฉินไม่ได้รู้สึกอะไร เขาไม่ได้ตอบกลับ หลังจากที่คิดอยู่สักพัก เขาก็ตอบกลับด้วยความขมขื่น “เฮยหยา ลองใช้ความสามารถของเจ้าดูว่าเจ้ารับรู้ตำแหน่งของไคยะได้หรือไม่ “
เฮยหยาพยักหน้าและใช้ทักษะของตัวเองทันที
“นายท่าน ข้าไม่อาจจะรับรู้ถึงไคยะได้อีกต่อไป…” หลังจากนั้นสักพัก เฮยหยาก็ส่ายหน้าและตอบกลับ
เจี้ยนเฉินปวดใจเมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าเขาหม่น
