ลง แม้ว่าเขาจะเดาคำตอบเอาไว้แล้ว แต่เขาก็ยังคาดหวังกับมัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคำพูดของเฮยหยาได้ทำลายความหวังสุดท้ายของเขาไป
“อีกไม่นานข้าจะแก้แค้นให้กับไคยะ เมื่อเขาไม่มาหาข้า ข้าจะไปหาเขาแทน” เจี้ยนเฉินกัดฟันและพูดขึ้น หลังจากนั้นเขาก็ให้เฮยหยากลับเข้าไปในหอคอยอนัตตา เขาได้เปลี่ยนเป็นลำแสงและมุ่งหน้าไปที่ค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ใกล้ที่สุดที่พาเขาไปยังที่ราบอื่นได้
หลายเดือนต่อมา เจี้ยนเฉินก็ได้มาถึงค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ใกล้ที่สุด ด้วยการเคลื่อนย้ายติดต่อกัน ในที่สุดเขาก็มาถึงที่ราบรุ่งโรจน์
การเดินทางผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายนั้นรวดเร็วอย่างมาก หลังจากที่เคลื่อนย้ายมาหลายครั้งเขาก็เดินทางผ่านที่ราบหลายสิบแห่ง กินพื้นที่ในโลกเซียนได้ส่วนหนึ่ง สุดท้ายเขาก็มาถึงที่หมายของเขา ที่ราบรุ่งโรจน์
“ที่ราบรุ่งโรจน์…นี่คือที่ราบรุ่งโรจน์…” เจี้ยนเฉินยืนอยู่ในเมืองที่คึกคัก มองไปยังผู้คนรอบ ๆ ด้วยสีหน้าหม่น นี่คือที่ที่เขาจะคืนหอคอยอนัตตา ที่ที่ปัญหาทุกอย่างจะจบลง ตอนแรกเขาควรมาที่นี่ด้วยกันกับไคยะ แต่นางตายไปแล้ว ใบหน้าและเสียงที่คุ้นเคยของนางมีอยู่แค่ในความทรงจำของเขา
มันทำให้ใจของเจี้ยนเฉินว่างเปล่าย