ของนางก็สลายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
ในสายตาของนางไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงแค่ความเศร้าและกระอักกระอ่วนใจเท่านั้น
นางรู้ว่านางกำลังจะตาย นางไม่ได้กลัวตายเพราะนางควรจะตายไปแล้วที่โลกด้านล่าง นางตื่นขึ้นได้เพราะเจี้ยนเฉิน ความเศร้าและกระอักกระอ่วนนี้มาจากความจริงที่นางเข้าใจว่านางไม่อาจจะอยู่กับเจี้ยนเฉินได้อีก นางไม่อาจจะสู้เคียงข้างกับเขาอีกต่อไปได้
ตอนนั้นสีหน้าของไคยะก็แน่นิ่งไป ประกายในตาของนางหายไปราวกับว่านางได้ลืมความเจ็บปวด, ความกังวลและความรู้สึกที่มี
ต่อมานางกลับแสดงสายตาเย็นชาออกมามองไปที่ผู้อาวุโสภูผามหานที
ภายใต้สายตาเย็นชานี้ ผู้อาวุโสภูผามหานทีที่ได้ฉีกมิติออกกำลังจะไล่ตามเจี้ยนเฉินเข้าไป แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็รู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา
ผู้อาวุโสภูผามหานทีหันไปมองที่หัวของไคยะ และสายตาของเขากลับจ้องไปที่ตาของนาง
ผู้อาวุโสภูผามหานทีตัวสั่นขึ้นมาทันทีที่สบตากับนาง สายตานี้เหมือนกับมีพลังของสวรรค์และความแข็งแกร่งที่ไร้ขีดจำกัด แค่มองก็ทำให้วิญญาณของเขาสั่นกลัวได้ ร่างกายของเขาเย็นขึ้นมา เลือดหยุดไหลและถึงกับทำให้เขาขนลุก
สายตานี่มันอะไรกัน ? พวกมันเย็นชา, ไร้อาร
