มร์ราวกับสายตาของสวรรค์ สายตานี้มองสิ่งมีชีวิตทุกอย่างไม่ต่างอะไรจากมดปลวก แม้แต่คนที่แข็งแกร่งอย่างผู้อาวุโสภูผามหานทีก็ไม่อาจจะต้านทานได้ ความกลัวที่ไม่อาจจะอธิบายได้แผ่ไปทั่วสมองของเขา
แม้ว่าเขาจะเป็นขั้นอัครสูงสุดแต่ก็ไม่อาจจะต้านทานมันได้
โชคดีที่สายตานี้คงอยู่แค่เสี้ยววินาทีก่อนที่หัวของไคยะจะสลายไปหมด มันไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยรวมไปถึงวิญญาณของนาง สายตาที่น่ากลัวเองก็หายไปพร้อมกันด้วย
ผู้อาวุโสภูผามหานทีตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้ขยับหรือไล่ตามเจี้ยนเฉิน เพราะเขาไม่อาจลืมสายตาอันน่ากลัวที่เขาเพิ่งเห็นได้
แม้ว่ามันจะเป็นเวลาแค่เสี้ยววินาทีแต่เสี้ยววินาทีนี้ก็ทำให้เกิดเงาหลอกหลอนในใจของผู้อาวุโสภูผามหานที เขาไม่อาจจะฟื้นฟูตัวเองจากความกลัวในใจได้แม้กระทั่งตอนนี้
แต่สิ่งที่ผู้อาวุโสภูผามหานทีไม่อาจจะรู้ได้คือ เมื่อไคยะตายไปนั้น แสงวิญญาณที่ไม่อาจจะมีใครรับรู้ได้กลับเหลืออยู่ แสงนี้ปกปิดตัวเองอย่างดีและแม้แต่ผู้อาวุโสภูผามหานทีก็ไม่อาจจะรับรู้ถึงมันได้เลยแม้แต่น้อย
ในพริบตาแสงนี้ก็หายไป มันพุ่งผ่านดวงดาวไปด้วยความเร็วที่น่าตกใจ มันตัดผ่านที่ราบแห่งหนึ่งหรือหลายแห่งด้วยความเร็วที่แม้แต่
