ขั้นอัครสูงสุดยังต้องตะลึง
แค่ไม่กี่วินาทีแสงนี้ก็เดินทางตัดผ่านโลกเซียนได้กว่าครึ่ง มันผ่านที่ราบมาหลายสิบแห่งและเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง
มีร่างหนึ่งยืนอยู่ในโถงศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น ตัวเขาดูพร่ามัวด้วยแสงแห่งวิถีที่ปกปิดเอาไว้ เขาเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของโลก
แสงนี้มาถึงตรงหน้าร่างนั่น ในพริบตามันก็ได้หายเข้าไปในหน้าผากของร่างนั่น
ร่างนั้นตัวสั่นไหวเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเผยให้เห็นสายตาที่ไร้อารมณ์
แต่ไม่นานกลับมีคลื่นขึ้นมาในตาของเขา ตาเขาเหมือนกับมีสีสันขึ้นราวกับว่าฉากมากมายได้ผ่านเข้ามาในสายตาของเขา มันราวกับหินที่ถูกโยนลงไปในบึง มันไม่อาจจะสงบได้ดังเดิม
แต่นี่คงอยู่แค่เวลาไม่นาน เขาหลับตาลงและลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่สายตาจะกลับไปเย็นชาอีกรอบ
“สัมพันธ์…กับเจ้า…จบลงตรงนี้..” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนี้ไร้อารมณ์และเป็นไปไม่ได้ที่จะบ่งบอกเพศ หลังจากนั้นมือขาวนวลราวกับหยกก็ยื่นออกมาจากแสงเข้าไปในมิติตรงหน้าเขา
มิติที่ตรงหน้ามือนั้นราวกับบึงน้ำใสที่ทำให้มือนั้นจมลงไปได้อย่างง่ายดาย
