เขาอยู่ใกล้กับที่ราบประกายดาวมากขึ้นเรื่อย ๆ และการเปลี่ยนตำแหน่งของเขาก็ทำให้ยานอวกาศเข้าใกล้ที่ราบประกายดาว เร็วกว่ายานอวกาศลำใหญ่จากที่ราบหยกวารีอยู่หลายปี
เพราะที่ราบประกายดาวอยู่ห่างเกินไป มันจึงมีขนาดเท่ากับนิ้วก้อยตรงหน้าเขาในตอนนี้ มันเหมือนกับผืนดินที่ลอยอยู่ในมิติภายนอกโดยไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย
ราชาสวรรค์แห่งสีฟ้ากระจ่าง สามารถเดินทางตัดระยะทางนี้ได้ในคราวเดียว แต่เจี้ยนเฉินต้องใช้เวลาถึง 2 วัน เมื่อมองไปยังที่ราบประกายดาวด้านหน้า ไคยะที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน ก็เหมือนจะไม่ได้ดีใจเลยแม้แต่น้อย มันเหมือนกับมีบางอย่างในหัวนางอยู่ในตอนนี้
นี่เพราะภัยที่นางได้รับมาตลอดครึ่งปีมานี้ ภัยนี้สูงจนนางรู้สึกว่ากำลังเผชิญหน้ากับสวรรค์ที่ซึ่งนางไม่อาจจะหลบซ่อนที่ไหนได้เลย สิ่งเดียวที่นางทำได้คือรอมันมาถึงและยอมรับมัน
ตอนนั้นจู่ ๆ ไคยะก็มองไปที่เจี้ยนเฉิน สายตานางสั่นไหวสะท้อนความลังเลออกมา
มันราวกับว่ามีบางอย่างที่นางอยากบอกกับเจี้ยนเฉิน แต่นางยังลังเลว่าจะพูดมันออกมาดีรึไม่
“ไคยะ มีเรื่องอะไรกัน ? ” ตอนนี้เจี้ยนเฉินอยู่ขั้นอสงไขยแล้ว เขาแข็งแกร่งจนแผ่การรับรู้ไปทั่วที่ราบประกายดาว
