ด เขายังต้องเอาของไปจำนำอีกหลายอย่างกว่าจะหาเงินมาทำเรื่องนี้ได้ พอได้ยินหวังเหล่าจิ่วพูดเช่นนี้เขาก็โพล่งออกมาด้วยความโกรธ
“อะไรนะ? เจ้าทำงานพลาดเองแท้ๆ เจ้ามิได้บอกว่ายาของเจ้าได้ผลแน่นอนหรือ ถ้าไม่ใช่เจ้าพลาด วันนี้จะเป็นแบบนี้งั้นหรือ? แม้แต่หัวหน้าหวังยังถูกคนในตลาดเข้าใจผิด!”
หวังเหล่าจิ่วได้ยินดังนั้นก็ใช้มือข้างที่ดีอยู่คว้าคอเสื้อของเจียงต้าไห่ใบหน้าเหี้ยมเกรียมพูดอย่างโมโห “ยาของข้าไม่มีปัญหาหรอก แต่เจ้าไม่ได้บอกว่าที่ร้านเม่าไช่นั่นมีจอมยุทธ์คอยคุ้มกันอยู่”
“ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าทำไมเจ้าหนูคนนั้นถึงได้เฝ้าเตาอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังพูดคำพูดที่หลอกให้พวกเราเข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่ใช่คนในครอบครัวเดียวกัน ยาของข้าต้องถูกเขาทำอะไรสักอย่างแน่ๆ เพราะฉะนั้นถ้าจะพูดว่าทำไมถึงพลาดก็เป็นเพราะเจ้าไม่พูดให้ชัดเจนนั่นแหละ!”
ที่จริงแล้ว หวังเหล่าจิ่วกับหวังกุ้ยเป็นญาติกัน ไม่เช่นนั้น ตำแหน่งหัวหน้าอันธพาลในตำบลไป๋อวิ๋นคงไม่ตกเป็นของเขา และแน่นอนว่าเพราะความสัมพันธ์นี้หวังกุ้ยถึงได้แนะนำเจียงต้าไห่ให้หวังเหล่าจิ่วนำคนไปก่อกวน หวังจะได้เงินมาใช้สักหน่อย
และก็เพราะความสัมพันธ์นี้ ในตำบลไป๋อวิ๋น หวังเหล่าจิ่วถึงได้ไม่เคยต้องเจอเรื่องน่าอึดอัดใจเช่นนี้มาก่อ
