ที่เป็น ‘อมตะ’ สำหรับข้างั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินที่อยู่ไม่ไกลจากเซียนกระบี่สวรรค์ เขาตกอยู่ในภวังค์เมื่อเขากลับไปที่ภูเขาที่เขานั่งเข้าฌานมาเป็นเวลา 4 เดือน เขาไตร่ตรองกับคำถามนั้นอย่างถี่ถ้วน
“ข้าเข้าใจเกี่ยวกับ’อมตะ’มันคือความอิสระ, ปลดปล่อยและไม่ได้ถูกทำให้มัวหมอง พวกมันได้ก้าวข้ามโลกไปแล้วและไม่หวั่นไหวใด ๆ อย่างไรก็ตามมันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความเข้าใจของข้าที่มีต่อ ‘อมตะ’ ในตอนนี้ ข้ายังไม่รู้แจ้งทั้งหมด…..”
“ไม่แปลกใจเลย ไม่แปลกใจเลย ข้าเหลือเพียงอีกก้าวเดียวในการค้นหาอมตะกระบี่ ความเข้าใจของข้าเกี่ยวกับ ‘อมตะ’ นั้นยังไม่สมบูรณ์ มันต้องการข้อมูลเพียงนิดเท่านั้น ข้าจะบรรลุความสำเร็จและเข้าถึงขอบเขตอมตะกระบี่ได้อย่างแท้จริง”
เจี้ยนเฉินเริ่มเข้าฌานอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้พลังใด ๆ เลย แต่เขากลับกลายเป็นเพียงมนุษย์ เขานั่งอยู่บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยพลังธรรมชาติ ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนตัวของเขาก็เต็มไปด้วยชั้นฝุ่นบาง ๆ นอกจากนี้เสื้อสีขาวของเขาก็ยังซีดเซียวและหมองหม่น
ในช่วงเวลาสามวันสุดท้ายของเจี้ยนเฉินที่อยู่ในภูเขาเทพกระบี่ กลับมีพายุพัดเข้ามา มีฝนห่าใหญ่ร้องไปทั่วผืนฟ้า สายฟ้าที่วาบผ่านราว
