ยเร็วที่สุด”
ความตั้งใจของอวิ๋นเจียวคือการซื้อเรือนเก่า แต่ผู้ใหญ่บ้านกลับต้องการให้ชาวบ้านช่วยกันออกแรงงาน บริจาควัสดุ เพื่อสร้างสำนักศึกษาประจำหมู่บ้าน
นี่เป็นการทำให้ทุกคนในหมู่บ้านมีส่วนร่วม ผู้มีเงินก็ออกเงิน ผู้มีแรงก็ออกแรง สำนักศึกษาที่ได้มาเช่นนี้ พวกเขาจะได้เห็นคุณค่า และช่วยกันดูแลรักษาอย่างเต็มที่
อีกทั้งยังเป็นการป้องกันไม่ให้ชาวบ้านเคยตัวกับการรับของไปโดยง่ายดาย ให้ทุกคนรู้ว่า แม้จะมีคนออกทุนส่วนใหญ่ให้ แต่หากต้องการให้ลูกหลานได้เรียนหนังสือ ก็ต้องออกแรงช่วยเหลือด้วย
คนที่เป็นผู้ใหญ่บ้านได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา คิดการณ์ไกลจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น การทำเช่นนี้ ยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกสนิทสนมกับครอบครัวของอวิ๋นโส่วจงมากขึ้น ความเคารพนับถือที่มีต่อครอบครัวของอวิ๋นโส่วจง ก็ค่อยๆ ฝังลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
“ขอบพระคุณนายท่านรองอวิ๋น! บ้านข้าให้ข้ามาทำเอง!”
“จางหมาจื่อผู้นี้ขอจดจำบุญคุณของนายท่านรองอวิ๋นเอาไว้ บ้านข้าให้ข้าทำเอง ข้าแข็งแรง!”
“ทุกคนในครอบครัวนายท่านรองอวิ๋นล้วนเป็นผู้มีจิตใจเมตตา เป็นดาวนำโชคที่สวรรค์ส่งมาให้หมู่บ้านเราโดยแท้!”
“… ข้าก่อเตาไฟเป็น!”
“… ข้าผสมดินก่อผนังเป็น!”
“ลงมือทำกันเลยดีกว่า อย่าเสียเวลาเลย!”
ชาวบ้านรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ผู้ใหญ่บ้านรีบบันทึกจำนวนแร
