ช้ของดีๆ มีคนปรนนิบัติ หากวันหนึ่งถูกพรากไป ต้องกลับไปใช้ชีวิตเช่นเดิม เขาย่อมไม่คุ้นเคย ย่อมรู้สึกเสียดาย
ตอนนี้ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกขัดแย้งในใจยิ่งนัก ทั้งเสียดายความสุขสบาย และต่อว่าอวิ๋นโส่วจงที่แบ่งแยกชัดเจน ระแวงเขามากเกินไป
พวกชาวบ้านต่ำต้อยพวกนี้ มีอะไรน่าช่วยเหลือ ทำไมเขาถึงเอาเงินไปช่วยเจ้าห้าไม่ได้! เจ้าห้าเป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา มีสายเลือดเดียวกัน!
ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกอึดอัดใจ ไม่สบายตัว ไม่อยากอยู่ที่ลานตากข้าวแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็ไม่อาจจากไปได้
ผู้ใหญ่บ้านยืนอยู่บนโม่หินขนาดใหญ่ ประกาศด้วยสีหน้ายินดี “ค่าเล่าเรียนเพียงแค่ข้าวสารไม่กี่เซิง หรือใช้แรงงานมาแลกก็ได้ จะหาเรื่องดีๆ เช่นนี้ได้จากที่ใดอีก?”
“ทุกคนต้องจดจำความเมตตาของนายท่านรองอวิ๋น คุณหนูเจียวเอ๋อร์และคุณชายทั้งสองเอาไว้! กระเบียบของสำนักศึกษาประจำหมู่บ้าน ข้าก็แจ้งให้ทราบแล้ว ตอนนี้พวกเรามาช่วยกันสร้างสำนักศึกษาที่พวกเราจะใช้กันเถิด”
“ในหมู่บ้านของเรา ครอบครัวที่มีบุตรชายสามคน ให้มาใช้แรงงานวันละหนึ่งคน หากมีบุตรชายหกคน ให้มาใช้แรงงานสองคน พวกเราจะสร้างสำนักศึกษาบนที่รกร้างทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ต้องรีบสร้างสำนักศึกษาให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อที่เด็กๆ ในหมู่บ้านของเราจะได้เข้าเรียนโด
