ค่อนข้างอับอาย เขารู้ว่าเขาได้หลอมรวมกระบี่คู่เพื่อปลดปล่อยร่างเดิมของโมเทียนหยุนด้วยความเห็นแก่ตัวโดยไม่สนใจคำคัดค้นจากทั้งคู่ เขาฝืนใช้กระบี่คู่มากเกินไปจนถึงจุดที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นตัว
“ข้าต้องเก็บแก่นเลือดจอมปราชญ์สูงสุด 10 หยด แม้ว่าจะไม่ใช่เพื่อโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณ แต่ข้าก็ต้องทำเพื่อปราณบรรพากล” เจี้ยนเฉินสาบานในใจ ทางเดียวที่เขาจะชดเชยให้กับจิตวิญญาณกระบี่ได้คือการได้รับปราณบรรพกาลมาและให้ทั้งสองพัฒนาตัวเองให้มีระดับสูงกว่าตอนที่ยังรุ่งโรจน์
หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่มือของตัวเอง มันมีตราประทับบาง ๆ ที่หลังมือของเขาและเมื่อเขามองมัน มันก็จางลงก่อนจะหายไปในท้ายที่สุด
แต่เจี้ยนเฉินรู้ว่ากุญแจที่นำไปสู่โลกมหาพิสุทธิ์ได้หลอมรวมเข้าไปในหลังมือของเขาแล้ว มันถูกซ่อนไว้ซึ่งมีแต่เขาที่รับรู้ตัวตนของมันได้
เจี้ยนเฉินได้ออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณมาพร้อมกับตงหลินหยานเซว่ที่ยังหมดสติอยู่ และปรากฏตัวขึ้นมาด้านนอก
มันยังเป็นเหมือนเดิมเหมือนกับตอนที่เขามาถึงที่นี่ หมอกยังคงแผ่อยู่โดยรอบ ส่วนโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณยังคงเปล่งแสงสีฟ้าออกมารากับว่าแสงนี้คงอยู่ไปตลอดกาล
“นี่น่าจะเป็นทางที่ออกจา
