องอับอาย อับอายขายขี้หน้ายิ่งนัก!
เรื่องของสองสามีภรรยาเฒ่ากลายเป็นเรื่องตลกโปกฮาหลังอาหารของชาวบ้าน
หลังจากวันนั้นผู้เฒ่าอวิ๋นก็ล้มป่วยหนัก ไม่ว่าจะเป็นเถาซื่อหรือผู้เฒ่าอวิ๋น ต่างก็ไม่กล้าออกจากบ้านเป็นเวลานาน นี่ก็เป็นเรื่องหลังจากนั้น
ผู้เฒ่าอวิ๋นกับเถาซื่อที่อับอายขายหน้าต่อหน้าชาวบ้าน คนหนึ่งรีบกลับเข้าไปในห้อง ส่วนอีกคนก็ขังตัวเองอยู่ในห้องของอวิ๋นโส่วจู่ไม่ยอมออกมา ชุ่ยเหนียงจึงพาอวิ๋นฉี่รุ่ยเข้านอน
เช้าวันรุ่งขึ้น อวิ๋นฉี่รุ่ยได้รับคำสั่งจากชุ่ยเหนียงจึงรีบวิ่งไปที่บ้านของอวิ๋นเจียว ขณะที่กำลังกินอาหารเช้าก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่บ้านเก่าเมื่อคืนให้ฟังอย่างละเอียด
ทุกคนในครอบครัวอวิ๋นโส่วจงต่างพากันเงียบ แต่พออวิ๋นเจียวได้ฟังก็รู้สึกสะใจไม่น้อย
หลังจากที่อวิ๋นฉี่รุ่ยกลับไป สามพี่น้องก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เพราะเรื่องนี้เอง ทำให้คนที่บ้านเก่านิ่งเงียบไปพักใหญ่
บ้านพี่ใหญ่ บ้านรอง และบ้านสาม ต่างก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไร้ซึ่งเรื่องวุ่นวาย ส่วนโรงผลิตเครื่องประทินผิวที่อวิ๋นเจียวต้องการก็สร้างเสร็จในช่วงเวลานี้พอดี อวิ๋นเจียวไปดูแล้วก็เสนอแนะให้ปรับแก้บางจุด
อีกสองวันต่อมา โรงผลิตเครื่องประทินผิวที่ตรงตามข้อกำหนดของอวิ๋นเจียวทุกประการก็สร้างเสร็จสมบูรณ์
ต่อไปก็คือการจ้างคน
