าบาดเจ็บสาหัส เจ้าไม่อาจจะเดินทางด้วยตัวเองได้ เจ้ามั่นใจหรือว่าจะให้ข้าปล่อยเจ้าลงจริง ๆ ? ”
ตงหลินหยานเซว่ไม่กล้าที่จะสบตากับเจี้ยนเฉิน นางพยักหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ก็ได้ แต่เจ้าต้องรู้ก่อนว่าเรายังอยู่ใกล้กับฉิงฉัน เราไม่อาจจะอยู่ที่นี่ได้เตื่อว่าเขาจะไล่ตามมา” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวของตงหลินหยานเซว่เอาไว้และค่อย ๆ วางนางลงกับพื้น
เมื่อรู้สึกได้ถึงแขนที่แข็งแรงและหนาของเจี้ยนเฉิน ใจของตงหลินหยานเซว่ก็เต้นรัว ใจของนางเต้นรัวจนไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้ ใบหน้านางแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ตงหลินหยานเซว่ยากที่จะประคองตัวเองได้ แต่หลังจากที่เดินไปได้หนึ่งก้าว นางก็อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นางแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น
นางรับการโจมตีจากฉิงฉันมา แม้ว่าจะมีค่ายกลคอยป้องกันการโจมตีจนทำให้พลังเหลือไม่ถึง 1 ใน 100 ส่วนในการโจมตีนาง แต่นางก็ยังได้บาดเจ็บสาหัส นางไม่อาจจะเดินได้ด้วยซ้ำ
มือของเจี้ยนเฉินยื่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาก้าวออกไปประคองตงหลินหยานเซว่เอาไว้และพูดขึ้น “ตอนนี้เจ้ายังยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่เจ้าจะเดินทางด้วยตัวเองได้ ให้ข้าอ
