ฉิงฉันถามหลังจากที่มองมาที่เจี้ยนเฉินสักพัก
“ถูกต้องแล้ว ! ” เจี้ยนเฉินมองไปที่ฉิงฉันอย่างใจเย็นและถามขึ้นมาว่า “เจ้าต้องการจะฆ่าตงหลินหยานเซว่หรือ ? ”
“เป้าหมายของข้าในการมายังโลกดวงจันทร์และดวงดาวคือการฆ่าผู้แข่งขันทั้งห้ารวมถึงผู้พิทักษ์ เพื่อที่โถงเซียนธาตุแสงจะได้ไม่มีเซียนผู้ถูกเลือก” ฉิงฉันตอบกลับอย่างใจเย็นและมองไปที่เจี้ยนเฉิน
“งั้นเจ้าก็คงต้องผิดหวังเพราะเจ้าไม่อาจจะฆ่าตงหลินหยานเซว่ได้” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น
ฉิงฉันขมวดคิ้ว เขามองไปที่เจี้ยนเฉินแล้วตะโกนออกมา “เจ้าอยากปกป้องนางรึ ? เจ้าไม่ได้อ่อนแอ แต่เจ้าก็ไม่ได้อยู่ขอบเขตบรรพกาล เจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถมากพอรึ ? ”
“ข้ามี ! ”
“ดีมาก ! แสดงให้ข้าดูทีว่าเจ้ามีความสามารถแค่ไหนกัน ! ” ฉิงฉันตะโกนออกมาพร้อมกับพลังที่พุ่งสูงขึ้น มันทำให้เมฆและลมกระจายตัว มิติในเขตนั้นเกิดบิดเบี้ยวขึ้นมา
สายตาของเจี้ยนเฉินดูเฉียบคมขึ้นมา เขาก้มหน้ามองตงหลินหยานเซว่ที่หมดสติในอ้อมแขน ตอนนี้ยังมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของนาง แค่คิด กฎมิติรอบตัวตงหลินหยานเซว่ก็ส่งตัวนางออกไป
“กฎของมิติ ! ” ฉิงฉันอุทานออกมา แสงแปลก ๆ ปรากฏขึ้นในแววตาของเขา ตอนที่เขามองมายังเจี
