ว่หงุดหงิดอย่างมาก
จากมุมมองของตงหลินหยานเซว่แล้ว การกระทำของเจี้ยนเฉินในตอนนี้คือการเสียเวลาอันล้ำค่าของนาง ยังไงซะพวกเขาก็มีเวลาแค่ปีเดียวในการเก็บรวบรวมมุกต้นกำเนิดธาตุแสง ทุกวินาทีนั้นมีค่า
เจี้ยนเฉินได้ไปถึงก้อนหินนั่นแล้ว เขานั่งลงอย่างสบายใจ พลังงานที่เขารับรู้ได้ก่อนหน้านี้มาจากก้อนหินก้อนนี้ “มันน่าจะเป็นมุกต้นกำเนิดธาตุแสง” เจี้ยนเฉินยืนยันว่านี่คือมุกที่พวกเขาตามหา
ตอนนั้นตงหลินหยานเซว่ได้บินเข้ามาพร้อมกับผู้พิทักษ์ทั้งแปดคน นางแสดงท่าทีไม่พอใจและหมดความอดทนออกมา
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนก้อนหินและตรวจสอบระยะห่างของตงหลินหยานเซว่กับไข่มุก เขาต้องการรู้ว่านางต้องอยู่ห่างไข่มุกแค่ไหนถึงจะรับรู้ได้ถึงมุกต้นกำเนิดธาตุแสงได้
สุดท้ายตอนที่ตงหลินหยานเซว่อยู่ห่างจากเขาไป 1 กิโลเมตร สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป ต่อมาสายตาของนางกลับแสดงความแปลกใจและดีใจออกมา นางเปลี่ยนเป็นลำแสงสีขาวพุ่งไปยังก้อนหินที่เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ นางตะโกนบอกเจี้ยนเฉิน “เจียงหยาง หลบ ! ”
“อะไรกัน ? ” เขาทำราวกับว่าเขาไม่ทันระวังตัว เจี้ยนเฉินมองไปที่ตงหลินหยานเซว่ด้วยสีหน้าตะลึง
“ข้าบอกให้เจ้าหลบ ข้าต้องการทำลายหินนี
