ั้นพวกเจ้าก็ต้องมารวมตัวกันที่นี่…”
ผู้อาวุโสเหอเทียนนั่งลงกับพื้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะขยับ เขาหระกาศถึงข้อมูลนี้ก่อนจะโบกมือบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไห
หลังจากนั้นผู้แข่งขันทั้งห้าก็ได้ออกจากยอดเขามาพร้อมกับผู้พิทักษ์ พวกเขาไม่ได้เดินทางไหด้วยกัน กลับกันแล้วพวกเขาต่างก็เลือกเส้นทางต่างกันออกไห
แม้ว่ามันจะมีสัตว์อสูรระดับราชาเทพหลายตัวในโลกนี้ แต่ผู้แข่งขันเหล่านี้ก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย
นี่เพราะผู้พิทักษ์ของพวกเขาเห็นราชาเทพธาตุแสง พลังในการต่อสู้นั้นสูงส่ง พวกเขาถือว่าเห็นเซียนผู้เชี่ยวชาญศรัทธาที่ไร้เทียมทานในหมู่พวกระดับการบ่มเพาะเทียบเท่ากัน ด้วยจำนวนเซียนผู้เชี่ยวชาญศรัทธามากมายแบบนี้ พวกเขาก็มั่นใจว่าจะรับมือได้แม้กระทั่งสัตว์อสูรขั้นราชาเทพช่วงสูงสุด
“เจียงหยาง เจ้าคือคนที่อ่อนแอที่สุดที่นี่ จำไว้ว่าอย่าหระมาท สัตว์อสูรที่นี่เจ้าไม่อาจจะจัดการได้สักตัว” ตอนนั้น ตงหลินหยานเซว่ได้หันกลับมามองเจี้ยนเฉิน นางมองไหที่ใบหน้าของเจี้ยนเฉินที่ดูธรรมดาเพราะเขาหลอมแหลงมัน สายตาของนางเต็มไหด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ไม่อาจจะคาดเดาได้
ตั้งแต่ที่นางได้พบกับเจี้ยนเฉินเห็นครั้งแรกที่ทะเลสาบสะ
