ฟางซื่อปรบมือพลางหัวเราะ “ความคิดของเจียวเอ๋อร์ไม่เลวเลย งานสั่งตัดเย็บก็ไม่ต้องรีบร้อน อีกอย่างร้านนี้ก็เป็นของพวกเราเอง ช่างปักผ้าก็มีสัญญาขายตัว พวกเจ้าเปิดร้านชุดสำเร็จรูปเช่นนี้ ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเช่า ไม่ต้องกังวลเรื่องจ่ายค่าแรงไม่ไหว สรุปก็คือ ทำงานไปตามสบาย ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เหลียนเอ๋อร์อย่าฝืนตัวเองก็พอ”
เฉาซื่อมองฟางซื่อด้วยแววตาซาบซึ้ง ก่อนเอ่ยว่า “ฝืนอะไรกันเล่า ชีวิตตอนนี้สุขสบายกว่าตอนอยู่บ้านหลังเก่าตั้งเท่าไร ถ้าเป็นเมื่อก่อน พวกเราสองแม่ลูกคงไม่กล้าแม้แต่จะคิด”
เฉาเหลียนเอ๋อร์เองก็ซาบซึ้งใจไม่แพ้กัน “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านป้ารอง เจียวเอ๋อร์ ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าชอบทำงานแบบนี้ อีกอย่างยิ่งขยันก็ยิ่งได้เรียนรู้ ช่างปักผ้าที่ท่านป้ารองซื้อตัวมานั้น ล้วนแต่มีฝีมือเป็นเอกทั้งนั้น”
อวิ๋นเจียวเอ่ยเสริม “พี่เหลียนเอ๋อร์ ท่านแม่ข้าพูดถูก ท่านค่อยๆ ทำไปเถิดเจ้าค่ะ อย่าฝืนตัวเองก็พอ ต่อไปนี้ของในร้านพวกเราให้ตั้งราคาขายตายตัว ไม่ต้องต่อรอง ใครอยากซื้อก็ซื้อ ไม่อยากซื้อก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไป เราแค่ทำเสื้อผ้าออกมาให้ดีที่สุด จะทำลวกๆ ไม่ได้ ต้องละเอียดและประณีต”
ที่จริงแล้วอวิ๋นเจียวอยากขายสินค้าคุณภาพสูง แต่ว่าไปแล้ว สมัยนี้ชาวบ้านทั่วไปคงไม่คิดซื้อชุดสำ
