บบางคนหนึ่ง
อวิ๋นเจียวตบหน้าอกพลางเอ่ยอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้าไม่ขาดแคลนเงินทอง หากพี่เหลียนเอ๋อร์เงินไม่พอ ก็บอกได้เลยเจ้าค่ะ”
ฟางซื่อกับเฉาซื่อหัวเราะลั่น จนเฉาเหลียนเอ๋อร์อดขำตามไม่ได้ “ดูสิๆ ดูเจ้าลิงน้อยตัวนี้ ไม่ยอมให้พวกเรากินข้าวดีๆ เลย”
อวิ๋นเจียวเอ่ยแซว “แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ พวกท่านหัวเราะกันไปเถิด รอข้ากินอาหารบนโต๊ะนี้หมดก่อน”
ทุกคนกินข้าวท่ามกลางเสียงหัวเราะ อวิ๋นเจียวเคยชินกับการงีบหลับตอนบ่าย โชคดีที่ในร้านก็เตรียมห้องไว้ให้นางด้วย อยู่ชั้นบน ติดกับห้องของเฉาเหลียนเอ๋อร์
ตอนบ่ายฟางซื่อออกไปข้างนอกอีกครั้ง ไม่รู้ว่านางกำลังยุ่งอะไรอยู่ สุดท้ายแม่ลูกคู่นี้ก็ไม่ได้กลับบ้าน พักค้างคืนที่ร้าน อวิ๋นเจียวไม่มีหน้าที่อะไรต้องทำ อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน
แม่ลูกคู่นี้อยู่ในอำเภอสามวันเต็มๆ กว่าจะได้กลับหมู่บ้านไหวซู่ พร้อมกับสตรีวัยสามสิบกว่าปีที่ฟางซื่อซื้อตัวมา สตรีผู้นี้มีใบหน้าสะสวยสะอาดสะอ้าน รูปร่างผอมเพรียว บริเวณหน้าอกอิ่มเอิบ สะโพกผาย เอวคอดกิ่ว
อวิ๋นเจียวอดสงสัยไม่ได้ ท่านแม่ซื้อสตรีรูปโฉมงดงามเช่นนี้มาทำอะไร? ส่วนฟางซื่อก็ไม่ได้ปิดบังนาง ระหว่างทางกลับบ้านก็เล่าให้นางฟังว่า ซื้อสตรีผู้นี้มาเพื่อดูแลผู้เฒ่าอวิ๋น
อวิ๋นเจียวถึงกับตะลึง นี่ท่านแม่กำลังจะลงมือแล้วห
