งยอดเขาหิมะ”
ดวงตาของไป๋หยูกลายเป็นสีแดงเล็กน้อยและบวมออกมาเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เมื่อนางคิดถึงการทุบตีอย่างทารุณที่นางได้รับจากบรรดาลูกศิษย์ของยอดเขาหิมะ
“หลังจากที่มารบกวนศิษย์พี่และข้าแล้ว พวกเขาก็ยังไม่พอใจ พวกเขาสำรวจทั่วทั้งหุบเขาและพบบ้านพักของเจ้าที่เจ้าสร้างมาอย่างยากลำบาก พวกเขาต้องการบังคับให้เจ้าออกไป แต่โชคดีที่เจ้าไม่ได้อยู่ในบ้าน ไม่เช่นนั้นเจ้าอาจจะอยู่ในสภาพที่แย่กว่าศิษย์พี่”
“ศิษย์พี่บาดเจ็บสาหัส แม้ว่าเขาจะมีแกนวิญญาณสามสีแต่ก็ยังต้องใช้เวลานานกว่าที่เขาจะหายขาด พวกเขาไม่ได้ทำร้ายข้ามาก ดังนั้นอาการของข้าจึงดีขึ้นมากแล้ว”
“ยอดเขาหิมะ ! ” เจี้ยนเฉินยืนขึ้นไพล่มือไปข้างหลังขณะที่เขาฟังไป๋หยูเล่าเรื่องราวทั้งหมด มีแสงเย็นชาแว่บผ่านแววตาของเขา ขณะที่เขาคำรามออกมา “มีกี่คนและพวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน ? ”
“มีลูกศิษย์จากยอดเขาหิมะ 5 คน ข้าได้ยินมาว่าผู้มีพลังมากที่สุดอยู่ในโถงเซียนธาตุแสงมาแล้วกว่า 200 ปี เขามีแกนวิญญาณสี่สีและได้เข้าใจกฎแห่งศรัทธาจนกลายเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญศรัทธา เขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของยอดเขาหิมะ อย่างไรก็ตามศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้มา แต่เป็นศิษย์พี่รองของเขาที่นำพวกนั้น
