“ฮึ่ม? ศิษย์น้อง เจ้าพูดว่าข้าได้รับบาดเจ็บ ? ” ไป๋หยูจ้องไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความประหลาดใจ นางฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บของนางมากกว่าเก้าในสิบส่วนแล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ส่งผลกระทบใด ๆ เลย นางมั่นใจว่าการฟื้นฟูของนางมากพอแล้ว ซึ่งแม้แต่อาจารย์ของนาง หานซิน ก็ไม่อาจบอกได้ว่านางบาดเจ็บ อย่างไรก็ตามสำหรับเรื่องนี้ ศิษย์น้องของนางกลับทราบว่านางบาดเจ็บจากการมองเพียงแวบเดียว มันทำให้ไป๋หยูประหลาดใจอย่างมาก
“บอกข้ามาว่าเกิดอะไรขึ้น ? ” เจี้ยนเฉินถาม
ไป๋หยูหน้าหมองทันที ใบหน้าที่งดงามของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด พลางกล่าวว่า “ทั้งหมดเป็นเพราะยอดเขาหิมะ ปรมาจารย์ยอดเขาหิมะ เขากับอาจารย์ของเรามีความขัดแย้งกัน ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ปรมาจารย์ยอดเขาหิมะมาสร้างปัญหาให้กับยอดเขาทะยานเมฆของเรา ทำให้อาจารย์บาดเจ็บจากการต่อสู้ หลังจากที่อาจารย์ของเราได้รับบาดเจ็บ ลูกศิษย์ของยอดเขาหิมะก็มายั่วยุยอดเขาทะยานเมฆครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขามาท้าทายศิษย์พี่จ้าวเฟิงและข้า หากเราไม่รับคำท้า พวกเขาจะพูดจายั่วยุพวกเรา ศิษย์พี่จ้าวเฟิงและข้าไม่อาจทนได้ ดังนั้นเราจึงยอมรับคำท้าทายเหล่านั้น ท้านที่สุดเราก็ได้รับบาดเจ็บจากฝีมือลูกศิษย์ขอ
