ต้องการสังหารข้า ข้าก็ไม่อาจจะปล่อยเจ้าไปได้ มีแค่เราเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดออกจากที่นี่ในวันนี้” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา เขาหยุดใช้ทักษะกระบี่ทั้งหมดและสู้ด้วยวิธีพื้นฐานที่สุด เขากวัดแหว่งปราณกระบี่บนนิ้วและแทงออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเร็วยิ่งกว่าแสงเหลือทิ้งไว้แค่เพียงภาพติดตา ภาพติดตานี้ถึงกับทับซ้อนกันและดูหนาแน่นราวกับห่าฝน
ตอนนันเองการโจมตีของเขาคงอธิบายได้แค่ว่ามันราวกับพายุ
“นายน้อยเจียงหยาง เราไม่อาจจะปล่อยวางเรื่องนี้ไปได้จริง ๆ หรือ ? ” บรรพชนถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
แม้ว่าความแข็งแกร่งของนายน้อยจะทำให้เขาแปลกใจ แต่เขาก็บอกได้ว่านายน้อยผู้นี้อ่อนแอกว่าเขาเล็กน้อย หากเขาใช้พลังทั้งหมดที่มีและยอมบาดเจ็บในระดับหนึ่ง มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะฆ่านายน้อยที่นี่
ยิ่งกว่านั้นที่นี่ก็คือโลกจิ๋วของเขา ตราบใดที่โลกจิ๋วยังอยู่ เขาก็ไม่ต้องกังวลว่านายน้อยจะหนีไป
“ หากข้าเป็นแค่ราชาเทพ เจ้าจะปล่อยให้ข้ารอดไปงั้นรึ ? มันเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะยกโทษและลืมเรื่องนี้” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา รังสีอาฆาตแผ่ออกมาจากตัวเขาพร้อมกับพลังที่ปะทุขึ้นมา เขาได้โจ่มตีออกไปเต็ม
