งยี่หยวนมองไปที่ป้ายประกาศจับก่อนจะแอบถอนหายใจออกมา นางเริ่มเดินออกมาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“เจี้ยนเฉิน ข้าอยากช่วยเจ้าแต่ตอนนี้ข้าไม่อาจจะปกป้องตัวเองได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะปลอดภัยดี ข้าหวังว่าเจ้าจะรอดไปได้” ฉิงยี่หยวนคิด
“เราจะไม่อยู่บนดาวเคราะห์เทียนหมิงนานนัก มีธุระอะไรที่เจ้าต้องสะสางที่นี่หรือไม่ ? ” ตอนนั้นเสียงของ เจี้ยนเฉินก็ดังขึ้นมา
ฉิงยี่หยวนลังเลเมื่อได้ยินแบบนั้น นางกัดปากและพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้ายังมีพี่สาวที่ข้าพบที่นี่ไม่นานมานี้ ข้าอยากไปลานาง”
“งั้นก็ไปซะ เฮยหยาไปกับนาง ดูแลนางให้ปลอดภัย ในเวลาเดียวกันก็เอาเหรียญผลึกให้กับพี่สาวนางด้วย” เจี้ยนเฉินบอกกับเฮยหยา เป็นธรรมดาที่เขาจะรู้ว่าฉิงยี่หยวนพูดถึงใคร มันคือผู้หญิงที่หน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น
“ขอรับ นายน้อย” เฮยหยาตอบกลับก่อนจะจากไปพร้อมกับฉิงยี่หยวน
เมื่อทั้งสองจากไป เจี้ยนเฉินก็ได้หยุดเสแสร้ง เขาเริ่มเครียดขึ้นมา เขามองไปทีท้องฟ้าและมีความเย็นชาสะท้อนผ่านสายตา จากนั้นเขาก็บินออกจากเมืองทันที
เขารับรู้ได้นานแล้วว่าไม่ใช่แค่ถูกตาม แต่ยังเหมือนกับมีสายตาที่มองไม่เห็นจับจ้องมาที่เขาอยู่ตลอด
เม
