งเกราะวัตถุเทพที่เสียหายนั้นทำให้นางจำเจี้ยนเฉินได้
จากนั้นนางก็มองไปที่หอคอยอนัตตาอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “แต่เนื่องจากเจ้ามีมัน แม้แต่การตายก็คงเป็นเรื่องยาก เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าได้มันมาจากไหน ? “
เจี้ยนเฉินรู้ว่านางรู้จักหอคอยอนัตตา แต่เขาไม่ได้กังวลอะไร เขากำยันต์ส่งตัวจักรวาลเอาไว้แน่นและระวังตัว ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ ข้าพบหอคอยนี้โดยบังเอิญที่เขตอันตรายที่โลกเบื้องล่าง “
“โลกเบื้องล่าง…โลกเบื้องล่าง…หอคอยนี้กลับอยู่ในโลกเบื้องล่าง…” – นางพึมพำออกมาเหมือนกับคิดถึงบางอย่าง หลังจากที่เงียบไปสักพักนางก็พูดขึ้นต่อ “หอคอยนี้พบกับที่เดียวกับเกราะที่เจ้าเคยให้กับข้าก่อนหน้านี้รึไม่ ? ”
“พวกมันถูกพบในโลกเดียวกันแต่คนละที่” เจี้ยนเฉินตอบกลับ
“เฮ้อ” นางถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้นพร้อมกับเปิดเผยใบหน้าขมขื่นออกมา นางได้พูดขึ้น “ดูเหมือนว่าที่พวกเขาพูดจะเป็นความจริง ข้าไม่ได้ถูกตามล่ามาหลายล้านปีโดยเสียเปล่า ไม่เสียเปล่าจริง ๆ…”
“ผู้อาวุโส ท่านโดนตามล่ามาหลายล้านปีหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามขึ้นมา
นางไม่ได้พูดอะไร นางแค่ยืนนิ่งและมองไปยังหอคอยอนัตตา เมื่อเห็นรอยฟันที่ผิวหอคอย สายตานางก็ดู
