อาฆาตที่แผ่ออกมาราวกับสายฝน
แสงนี้มาจากทุกทิศทาง มันผนึกเส้นทางการถอยของเจี้ยนเฉินกับไคยะเอาไว้ พลังในลำแสงแต่ละเส้นทำให้ เจี้ยนเฉินต้องสะดุ้งด้วยความกลัว ลำแสงมากมายพวกนี้รวมกันแล้วมีพลังมากพอที่จะฆ่าพวกขอบเขตตั้งต้นได้
“เร็วเข้า รีบเข้าไปในหอคอย” เจี้ยนเฉินตะโกนขึ้นและเรียกเอาหอคอยอนัตตาออกมา ในพริบตาทั้งสองก็ได้เข้าไปซ่อนตัวด้านใน
ตูม ตูม ตูม….
ลำแสงนั้นอัดเข้ากับหอคอยอนัตตาจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง มันทำให้หอคอยอนัตตาสั่นไหว ภายใต้คลื่นพลังอันน่ากลัวนี้ ยานอวกาศที่จอดอยู่ใกล้ ๆ ยังไม่ทันได้กระเด็นออกไปก็ต้องแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
เจี้ยนเฉิน ไม่ลังเลที่จะควบคุมหอคอยอนัตตาพุ่งออกไป เขาหวังว่าเขาจะพุ่งออกจากค่ายกลนี้ได้ด้วยความแข็งแกร่งของหอคอยอนัตตา
“ข้าสงสัยว่าเจ้าของค่ายกลนี้จะอยู่ที่นี่ด้วย หากพวกเขาอยู่ด้วย งั้นเราคงต้องออกจากที่นี่ในทันที ไม่เช่นนั้นแล้วต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่แน่ ข้าได้ยันต์ส่งตัวจักรวาลมา 3 ใบจากพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนและตอนนี้ก็เหลือแค่ใบเดียว ข้าไม่อยากเสียมันที่นี่” เจี้ยนเฉินคิดและรีบบินออกไปด้วยหอคอยอนัตตาให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
หอ
