อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ใบหน้าซีดเซียว ผมเปียกหมาดๆ ถูกมัดรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย มวยผมถูกตรึงไว้ครึ่งหนึ่งด้วยปิ่นเงิน ปล่อยเส้นผมที่เหลือสยายลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ แผ่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกล้วยไม้
ปิ่นปักผมอันนี้ ฟางซื่อเป็นคนมอบให้ หากเป็นเมื่อก่อนที่ยังไม่ได้แยกบ้าน อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์คงไม่รับไว้เป็นแน่ แต่ตอนนี้แยกบ้านออกมาแล้ว นางมีรายได้เป็นของตัวเอง นิสัยใจคอก็ใจกว้างกว่าแต่ก่อน จึงไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของฟางซื่อ
ใบหน้าของอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์มีความงดงามแบบเรียบง่ายอ่อนหวาน ให้ความรู้สึกเป็นสาวงามในชนบท ยามนี้นางสวมเสื้อแขนสั้นและกระโปรงยาวสีชมพูม่วงอ่อนดั่งรากบัวปักลายดอกไม้เลื้อยอันงดงาม รูปร่างบอบบางราวกับกิ่งหลิวที่โอนเอนไปตามสายลม ชวนให้น่าทะนุถนอม
ทว่าท่าทางของนางกลับดูเด็ดเดี่ยว ทำให้ดูอ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ ชายหนุ่มในหมู่บ้านต่างมองตาเป็นมัน ส่วนหญิงสาวหลายคนก็รู้สึกอิจฉาตาร้อน ข้างกายนางมีฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงเดินเคียงข้างมา
อวิ๋นหลานเอ๋อร์ช่วยพยุงนาง ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองคนบ้านเก่าด้วยแววตาเคียดแค้น สองพี่น้องฉี่เสียงกับฉี่ชิ่งก็มาด้วย พวกเขาขายเม่าไช่อยู่ในตำบล ในบ้านเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ อากุ้ยจึงไปแจ้งข่าวตามให้พวกเขากลับมาทันที
อวิ๋นฉี่เยว่เองก็มาเช่นกัน เวลานี้นอกจากอวิ๋นเห
