ฒ่าอวิ๋นเป็นพิเศษ
ผู้เฒ่าอวิ๋นใบหน้าเปลี่ยนสีสลับไปมา ริมฝีปากขมุบขมิบ สุดท้ายก็ยอมอ่อนข้อลง “เจ้าสาม เหลียนเอ๋อร์ก็เป็นหลานสาวของข้า ข้าย่อมต้องหวังดีกับนาง เพียงแต่เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ทางเดียวที่เหลียนเอ๋อร์จะรอดได้ก็คือแต่งงานกับเทียนเป่า”
“ส่วนเรื่องสูตรเม่าไช่ หากเจ้ารองเต็มใจมอบให้เหลียนเอ๋อร์เป็นของขวัญแต่งงานก็ดี หากไม่เต็มใจก็ช่างมันเถิด เจ้าวางใจ ต่อให้ไม่มีสูตรเม่าไช่ ข้าก็จะให้เทียนเป่ารับเหลียนเอ๋อร์เป็นภรรยาให้ได้”
เถาซื่อมองผู้เฒ่าอวิ๋นอย่างไม่อยากเชื่อ “ตาแก่นี่เจ้าพูดอะไรออกมา? ไม่มีสูตรเม่าไช่แล้วเทียนเป่าจะแต่งงานกับหญิงสาวคนไหนก็ได้ ทำไมต้องแต่งงานกับยัยเด็กไร้ค่าอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ด้วย?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นถลึงตาใส่นาง “หุบปากไปซะ!”
จากนั้นก็หันไปมองอวิ๋นโส่วจง “เจ้ารอง เหลียนเอ๋อร์เป็นหลานสาวแท้ๆ ของเจ้า หากเจ้าเห็นแก่น้องสามของเจ้า และสงสารหลานสาวคนนี้ ก็มอบสูตรเม่าไช่ให้นางเป็นของขวัญแต่งงานเถิด ถือว่าเป็นทรัพย์สมบัติติดตัวให้เหลียนเอ๋อร์ อย่างน้อยหลังจากแต่งงานไปแล้ว นางจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นบ้าง เพราะ… เพราะตอนนี้นาง…”
อวิ๋นโส่วเย่าได้ยินดังนั้นก็ตะโกนด้วยความโกรธ “เหลียนเอ๋อร์บอกว่าไม่แต่งงาน!”
อวิ๋นโส่วจงตบบ่าอวิ๋นโส่วเย่าเบาๆ เพ
