อวิ๋นโส่วกวงรีบเข้าไปช่วยง้างมืออวิ๋นโส่วเย่าออก แต่มือของอวิ๋นโส่วเย่าราวกับเป็นคีมเหล็กอย่างไรอย่างนั้น “เจ้าสาม ปล่อยมือ ท่านหมอเจ็บแล้ว!”
อวิ๋นโส่วเย่าเพิ่งรู้สึกตัว รีบปล่อยมือพลางกล่าวขอโทษไม่หยุด หมอต้วนเห็นท่าทางร้อนใจของเขาก็ไม่อยากจะถือโทษโกรธเคือง เพียงแต่สะบัดมือที่ถูกบีบจนปวดร้าวแล้วเอ่ยว่า “เป็นยาพิษ เป็นยาพิษชั้นต่ำที่มักใช้ในหอนางโลม”
“เหลียนเอ๋อร์… เหลียนเอ๋อร์ผู้น่าสงสารของข้า!” เฉาซื่อร่ำไห้โหยหวน กลอกดวงตาขาวโพลนแล้วก็เป็นลมล้มพับไป
โม่ซ่านหูตาว่องไวรีบเข้าไปประคองได้ทัน พานางไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ แล้วกดจุดเหรินจง [1] อย่างแรง เฉาซื่อจึงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา ทันทีที่ฟื้นขึ้นก็ร่ำไห้คร่ำครวญ ฟังแล้วน่าสงสารยิ่งนัก
หมอต้วนถอนหายใจ ก่อนจะหันเดินกลับออกไป ฟางซื่อรีบเดินไปส่งถุงเงินให้อย่างรวดเร็ว ส่วนอวิ๋นโส่วกวงก็ส่งหมอต้วนออกไป
ชุนเหมยรีบไปต้มยา ฟางซื่อจึงพูดกับเฉาซื่อที่กำลังเศร้าโศกเสียใจว่า “น้องสะใภ้ ก่อนอื่นไปต้มน้ำอุ่นเช็ดตัวให้เหลียนเอ๋อร์ก่อนเถิด เปลี่ยนเป็นชุดที่แห้งสบาย” ชุดที่บ้านก็มีอยู่แล้ว ชุดที่เจียวเอ๋อร์เคยให้เหลียนเอ๋อร์เป็นแบบ มีขนาดที่เหลียนเอ๋อร์ใส่ได้พอดี
เฉาซื่อยกมือขึ้นปาดน้ำตา พูดปนเสียงสะอื้น “ขอบคุณพี่สะใภ้รองที่เตือนสติ”
เน
