“สองตำลึงเงิน!”
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ได้ยินก็โวยวายขึ้นมาทันที “อะไรกัน สองตำลึงเงินหรือ ท่านจะปล้นกันหรือไง ไหนท่านบอกว่าแผลของเทียนเป่าไม่เป็นอะไรมากมิใช่หรือ!”
หมอยิ้มเยาะเย้ย “เจ้าก็บอกเองว่าลูกชายเจ้าสลบไปแล้ว หากรังเกียจว่าแพงไป เช่นนั้นก็ได้ ข้าไม่รักษาแล้ว”
เขาไม่ค่อยพอใจครอบครัวนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงตั้งใจจะโก่งราคาสักหน่อย กล่าวจบหมอก็ลงมือแกะผ้าพันแผลของเจียงเทียนเป่าออก
“สามีเจ้าบอกเองว่าไม่ต้องสนใจจำนวนเงินขอแค่ใช้ยาดีที่สุดก็พอ ที่แท้ก็แค่หลอกข้าเท่านั้น คิดว่าข้าใช้ยาดีๆ แล้วข้าจะแกะออกไม่ได้อย่างนั้นหรือ สำหรับคนอย่างพวกเจ้า ข้ายอมทิ้งยาดีๆ พวกนี้เสียดีกว่ายอมลดราคาให้!”
“ท่าน…” อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ รีบใช้ร่างกายบังเจียงเทียนเป่าไม่ให้หมอแกะผ้าพันแผล
มีสตรีขวางอยู่ เจ้าคงก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์คิดอย่างลำพองใจ ฮึ หากเจ้ากล้าแตะต้องตัวข้า ข้าจะตะโกนว่าลวนลาม ถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่เจ้าจะไม่ได้รับค่ารักษา ยังต้องจ่ายเงินชดเชยให้ข้าอีกด้วย
ขณะที่อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กำลังคิดเพลินๆ ก็เห็นหมอหันหลังเดินออกไป นางยิ่งรู้สึกลำพองใจมากขึ้น เจียงต้าไห่ไม่ยอมจ่ายเงิน แถมยังไม่ยอมห้ามปราม เถาซื่อก็แสร้งทำเป็นหลับตา ผู้เฒ่า
