อกไปด้วยมืออันเพรียวบางของนางด้วยการใช้กฎแห่งการทำลายล้าง
ในสายตาของปรมาจารย์ชูแล้ว เจี้ยนเฉินเท่านั้นที่เป็นคู่ต่อสู้กับเขาได้ มันเป็นธรรมดาที่เขาจะสนใจแต่เจี้ยนเฉิน เขาไม่คิดว่าไคยะที่เพิ่งเป็นราชาเทพได้ไม่นานจะโจมตีเขาในตอนนั้น
ยิ่งกว่านั้นการโจมตีของนางก็รวดเร็วอย่างมาก มันเหมือนกับตัดผ่านมิติเวลาได้ราวกับกระดาษแผ่นบาง ๆ ตอนที่ปรมาจารย์ชูรู้ตัว มันก็สายเกินไปแล้ว
มือของไคยะฉีกผ่านม่านพลังงานรอบตัวปรมาจารย์ชูได้อย่างดายด้วยพลังของกฎแห่งการทำลายล้างและอัดเข้าที่อกของเขาอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของปรมาจารย์ชูเปลี่ยนไปพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกมาจากปาก เขากระเด็นออกไปพร้อมกับอกที่ยุบเข้าไปด้านใน
การโจมตีของไคยะนั้นมีพลังอันรุนแรง มันไม่ได้ด้อยไปกว่าการโจมตีเต็มกำลังของเจี้ยนเฉิน ปรมาจารย์ชูไม่ทันระวังตัว ดังนั้นเขาจึงได้รับบาดเจ็บหนักในทันที
เขาประคองตัวเองได้อย่างยากลำบากหลังจากที่กระเด็นออกมาหลายพันเมตร หน้าของเขาซีดพร้อมกับตัวที่เซไปมาในอากาศ เขามองไปที่ไคยะด้วยสายตาตกตะลึงและสีหน้าแปลกใจ
แค่ฝ่ามือจากไคยะเพียงอย่างเดียว เขาก็บอกได้ว่าความแข็งแกร่งที่ไคยะมีนั้นไม่ได้ธรรมดาแบบภายนอก นางเองก็เป็นแค่ราชาเทพช่วงต้น แต่พลังที่นางมีไม่ได้ด้อยไปกว่าเจี้ยนเฉินเลย
เจี้ยนเฉินและไคยะไม่ได้อยู่นิ่งหลังจากที่ทำให้ปรมาจารย์ชูบาดเจ็บได้ พวกเขามุ่งหน้าไปยังชั้น 8 ต่อทันที ปรมาจารย์ชูมองดูทั้งคู่หนี