ลายเป็นภาพพร่ามัว นางใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีและบินไปยังชั้น 8 ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนกับเจี้ยนเฉินทันที
“อย่าให้พวกนั้นหนีไปได้….”
“มีสมบัติสวรรค์มากมายกับตัวเขา ทุกคนไล่ตามไป เราไม่อาจจะปล่อยให้พวกนั้นออกจากพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนไปได้…”
“มรดกของขั้นบรรพกาลอยู่กับเจี้ยนเฉินด้วย เจี้ยนเฉินเอาของดีกับตัวไปมาก เราไม่อาจจะปล่อยให้เขาหนีไปได้ ไล่ตามเขาไป…”
“ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่เรามีคนมากมายขนาดนี้ เราน่าจะทำให้เขากลัวได้ ….”
….
ทันทีที่เจี้ยนเฉินและไคยะถอยกลับไป สีหน้าของราชาเทพโดยรอบก็เปลี่ยนไปทันที พวกนั้นพากันตะโกนออกมาในทันที
“เจี้ยนเฉิน ทิ้งเด็กสาวนั่นไว้แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ไม่งั้นแล้วเจ้าไม่มีทางออกจากที่นี่ได้แน่” ปรมาจารย์ชูพูดขึ้นอย่างใจเย็น เขาเองก็ไล่ตามไปพร้อมกับวัตถุเทพของเขา
ปรมาจารย์ชูเป็นราชาเทพช่วงปลาย เขามีทักษะลับมากมาย เป็นธรรมดาที่เขาจะเร็วกว่าเจี้ยนเฉินมาก ไม่กี่วินาทีเขาก็ไปขวางหน้าเจี้ยนเฉินอีกครั้ง
“ปรมาจารย์ชู เจ้าน่ะแข็งแกร่ง แต่หากข้าต้องการจะออกจากที่นี่ ตามความจริงแล้วเจ้าไม่อาจจะหยุดข้าได้” เจี้ยนเฉินหัวเราะออกมาพร้อมกับพลังที่ปะทุขึ้นมา กฎแห่งกระบี่อัดแน่นพร้อมกับที่เขาได้แทงออกไปหนักหน่วงที่สุดเท่าที่ทำได้
ครั้งนี้ไคยะไม่ได้อยู่เฉย ตอนที่เจี้ยนเฉินโจมตี นางเองก็ลงมือเช่นกัน นางไม่ได้ใช้วัตถุเซียนแต่อย่างใด กลับกันแล้วนางโจมตีอ
