ไม่ใช่แค่กันไม่ให้เจี้ยนเฉินหนี แต่แสงรอบตัวของเจี้ยนเฉินก็หม่นลงเพราะลมสีดำนี้เช่นกัน เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดในเต็มไปด้วยรอยเฉือนในเสี้ยววินาที
พายุนี้น่ากลัวอย่างมาก แม้แต่ร่างบรรพกาลของเจี้ยนเฉินก็ยังยากจะทนมันได้ รอยตัดนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนผิวของเขาพร้อมกับฉีกขาดออก เลือดบรรพกาลไหลออกมาทำให้ร่างของเขาโชกไปด้วยเลือดในทันที
หยุนซินที่อยู่ข้างกายองค์ชายห้าเริ่มกังวลเมื่อนางเห็นว่าเจี้ยนเฉินบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ตั้งแต่ต้น นางขอร้องออกมา “องค์ชายห้า เจี้ยนเฉินเคยช่วยชีวิตข้าไว้ เพื่อข้าแล้วโปรดปล่อยเจี้ยนเฉินไป ตราบใดที่ท่านปล่อยเจี้ยนเฉินไป ข้าจะไม่ลืมความเมตตาของท่านไปตลอดชีวิต”
สายตาขององค์ชายห้าดูเย็นชาขึ้นมาเมื่อได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่แค่คำขอร้องของหยุนซินไม่ได้ผล แต่ยังทำให้ความอาฆาตที่เขามีต่อเจี้ยนเฉินนั้นเพิ่มขึ้นอีกด้วย
“ข้าให้โอกาสเจี้ยนเฉินแล้วแต่เขาไม่ฉลาดพอ ความตายคือบทลงโทษสถานเบา” องค์ชายห้าพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
สายตาของหยุนซินแสดงความสิ้นหวังออกมา นางมองไปยังผู้คนข้างกายองค์ชายห้าและคิด “เจี้ยนเฉิน ข้าไม่ใช่คนที่จะมองข้ามบุญคุณ ข้าจะจำบุญคุณที่เจ้ามีให้กับข้า หากเจ้าตายในวันนี้ ข้าสาบานว่าจะแก้แค้นให้เจ้าในอนาคต”
ด้านหลังนั้น หยุนเหลียนชิงแอบถอนหายใจ ในบรรดาราชาเทพของครอบครัวหยุน เขาเป็นมิตรกับเจี้ยนเฉินที่สุด แต่เขาไม่อาจจะทำอะไรได้เลยในตอนนี้
“ดูเหมือนว่าวัตถุเทพจ
