ะไม่ได้ดีเด่อะไร ! ”
ตอนนั้นเจี้ยนเฉินที่ถูกขังอยู่ในพายุสีดำและหลายคนเชื่อว่าเขาคงทนได้ไม่นานนัก เขาได้ตะโกนออกมาอย่างเย็นชา กระบี่ในมือเขาจู่ ๆ ก็เปล่งแสงออกมาและเปลี่ยนเป็นลำแสงขนาดใหญ่ที่เขากวัดแกว่งออกมา
ปราณกระบี่เข้มข้นราวกับเมฆฝนที่ขยายตัวไปทั่วท้องฟ้า มันแฝงไปด้วยพลังบรรพกาลที่ทรงพลัง
ตูม !
ปราณกระบี่ปะทะเข้ากับพายุสีดำ เมื่อพลังทั้งสองปะทะกัน พวกมันก็สร้างเสียงดังสนั่นขึ้นมา เจี้ยนเฉินใช้โอกาสนี้สลัดตัวออกจากพายุสีดำเพื่อก้าวออกมาจากพายุ
แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะตัวโชกเลือดและอยู่ในสภาพน่าอดสู แต่ก็มีแค่เจี้ยนเฉินที่รู้ว่าแผลของเขานี้เป็นแค่รอยขีดข่วน พวกมันไม่ได้ตัดไปถึงเส้นเอ็นหรือกระดูกของเขา
ยังไงซะเขาก็ขึ้นมาถึงขั้น 12 ของร่างบรรพกาลแล้ว ความแข็งแกร่งของร่างกายเพียงอย่างเดียวไม่ได้ด้อยไปกว่าวัตถุเซียนขั้นสูงประเภทป้องกันเลย
ตอนที่เขาปรากฏตัวออกมาจากพายุ บาดแผลของเขาก็ฟื้นฟูด้วยอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ช่างเป็นการฟื้นฟูที่น่ากลัวจริง ๆ….” ราชาเทพโดยรอบมองเห็นมัน พวกเขาต่างก็อึ้งและมองมาที่เจี้ยนเฉินราวกับมองดูสัตว์ประหลาด
ปรมาจารย์ชูหรี่ตาลงและเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ตอนนั้นเองได้มีแสงสีทองอัดแน่นรอบตัวเจี้ยนเฉิน ก่อตัวเป็นเส้นปราณกระบี่ต้าหลัวขึ้นมาในพริบตา มันพุ่งเข้าใส่ปรมาจารย์ชู ในเวลาเดียวกัน เจี้ยนเฉินก็หลอมรวมเข้ากับกระบี่ของตนและพุ่งเข้าใส่ปรมาจ
