่างต่อเนื่อง เจี้ยนเฉินไม่ได้ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อสู้กับปรมาจารย์ชู พวกเขาสู้กันตั้งแต่อยู่บนฟ้าจนกลับมาที่พื้นดิน กินพื้นที่ไปหลายหมื่นกิโลเมตร ปราณกระบี่ที่แหลมคมปะทะกับลมสีดำ ระเบิดออกในอากาศจนดูเหมือนกับพลุไฟ คลื่นพลังอันน่ากลัวทำให้รอบข้างสั่นไหวซึ่งคนที่อยู่ห่างออกไปกว่าล้านกิโลเมตรก็ยังรับรู้ได้อย่างชัดเจน
ตอนนี้ร่างกายของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดบรรพกาลไหลหยดลงมาจากฟากฟ้า เขาตัวชุ่มเลือดไปทั้งตัวเพราะการต่อสู้กับปรมาจารย์ชู เขาไม่ได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าเจี้ยนเฉินดูเหมือนว่าจะบาดเจ็บสาหัสแต่เขาก็ได้แสดงจุดอ่อนออกมาเลยแม้แต่น้อย กลับกันแล้วเขาดูเด็ดเดี่ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่ร่างบรรพกาลทำให้เขามีร่างกายและการฟื้นฟูที่สูง แต่มันยังทำให้เขามีความอึดที่น่ากลัวอีกด้วย
ตรงหน้าเขานั้น ปรมาจารย์ชูสภาพผิดไปจากตอนแรก เสื้อผ้าสีขาวราวกับหิมะเต็มไปด้วยรอยเลือด นั่นคือเลือดของตัวเขาเอง
ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินเกินกว่าที่เขาคาดเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงพบว่าแม้ว่าจะมีวัตถุเทพ แต่เขาก็ยากจะฆ่า เจี้ยนเฉินได้ทันที
ไกลออกไป โม่เฉิงมองดูการต่อสู้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลังจากที่ขึ้นเป็นราชาเทพแล้ว ความแข็งแกร่งที่เจี้ยนเฉินมีนั้นเกินกว่าที่เขาคาดไว้เช่นกัน
คังหยิงที่อยู่ข้างกายโม่เฉิงก็มองดูการต่อสู้นี้ เขาพูดขึ้นช้า ๆ “ชายคนที่มีวัตถุเทพไม่ได้อ่อน
