ได้ แม้ว่าข้าจะตายแต่ข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านต้องพบเจอกับอันตราย” เสี่ยวม่าน พูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของนาง
ทั้งสองคนไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือดแต่พวกเขาสนิทกันเกินกว่าระดับที่ผูกพันกันทางสายเลือดไปแล้ว นี่เพราะการเผชิญหน้ากับภัยที่ถึงแก่ความตายที่แม้แต่พี่น้องก็ยังตัดสายสัมพันธ์ที่มีต่อกันหรืออาจจะหักหลังเพื่อนเพื่อที่จะหนีเอาตัวรอด เสี่ยวม่านและจื่อหยุนไม่มีทางที่จะทำแบบนั้น
เจี้ยนเฉินมองไปยังจื่อหยุนและเสี่ยวม่านแล้วลังเลขึ้นมาเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเอาหอคอยอนัตตาออกมา หอคอยอนัตตามีขนาดเท่ากับกำปั้นในมือเขาแต่เมื่อมันตกลงไปที่พื้น มันก็ขยายขนาดจนสูงกว่า 30 เมตร
“ใครกันที่บอกว่าเจ้าจะตายที่นี่ ? รีบเข้าไป ถ้าเจ้าไม่มัวเสียเวลา เจ้าอาจจะรอดไปได้ แต่หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เจ้าคงต้องตายจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินเรียกจื่อหยุนและเสี่ยวม่าน
“เจี้ยนเฉิน เจ้าควรจะยอมแพ้กับการพยายามเสียเปล่า เจ้าไม่เห็นสถานการณ์ตอนนี้หรือไง ? มันเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะเอาตัวนางไปในวันนี้” ปรมาจารย์ชูไม่ได้เร่งรีบที่จะสู้ เขายืนด้วยท่าทีสบายใจและบอกกับเจี้ยนเฉิน
“เจี้ยนเฉิน เราไม่ได้สนใจในตัวเด็กนั่น เราไม่ได้ต้องการมรดกของขั้นบรรพกาล ส่งสมบัติสวรรค์ที่เจ้าได้จากสวนสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์มาให้เรา และเราจะจากไปทันที” ราชาเทพคนหนึ่งในหมู่ผู้คนพูดขึ้นมา
“ฮ่าฮ่า เด็กสาวนั่นมีความลับแต่ข้าไม่ได้รู้อะไรมากนัก ข้าไ
