ม่รู้ว่ามันเป็นความลับอะไร มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะมีส่วนร่วมด้วยได้ ปล่อยให้พวกราชาเทพช่วงสูงสุดสู้แย่งชิงมันไปเถอะ ข้าสนใจแค่มรดกของขั้นบรรพกาล…”
“เจี้ยนเฉิน เจ้าไม่ใสซื่อเกินไปหน่อยรึไง ? เจ้าคิดว่าจะจากไปง่าย ๆ เพราะหอคอยที่เสียหายนั่นน่ะรึ…” ราชาเทพโดยรอบพากันเย้ยหยัน
ตอนนั้นเองก็มีอีกสองร่างพุ่งเข้ามา พวกเขาคือชายแก่และชายหนุ่ม
ตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงเมื่อสองคนนั้นมาถึง ใช่ว่าเขาจะไม่คุ้นตากับสองคนนี้ คนหนึ่งคือโม่เฉิงที่อยู่อันดับหนึ่งของป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ
โม่เฉิงยังคงเป็นขั้นเหนือเทพอยู่ ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่ได้สนใจอีกฝ่ายมากนัก แต่เขาไม่กล้าที่จะประมาทชายชราที่มาด้วย
เจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจจะยุ่งกับปรมาจารย์ชูต่อ เขามาอยู่ข้างจื่อหยุนและจับที่ไหล่ของนางแล้วโยนนางเข้าไปในหอคอยอนัตตา จากนั้นเขาก็ตะโกนบอกเสี่ยวม่าน “เลิกมองได้แล้ว รีบเข้าไป”
เมื่อเห็นว่าจื่อหยุนเข้าไปในหอคอยอนัตตาแล้ว เสี่ยวม่านก็ไม่ลังเลที่จะเข้าไป นางรีบพุ่งไปยังหอคอยอนัตตา แต่ตอนที่นางก้าวไปถึงทางเข้า พลังลึกลับกลับปรากฏขึ้นและก่อตัวเป็นโล่ที่มองไม่เห็นขวางกั้นนางไว้ไม่ให้นางเข้าไปในหอคอยได้
“เด็กสาวผู้นี้น่าจะเกี่ยวข้องกับพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนซึ่งพลังของราชวังปกป้องนางเอาไว้ สำหรับหอคอยแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะได้รับความเสียหายหนักแต่มันโดดเด่นจริง ๆ ถ้าข้าเดาไม่ผิด หอคอยนี้น่าจะกันพลังของพระราชวังศัก
