ไปในหอคอยอนัตตาได้ทันที
ในเวลาเดียวกันผนึกที่นิพพานอมตะเที่ยงแท้ทิ้งเอาไว้ที่หอคอยอนัตตาก็เริ่มตื่นขึ้น รอยฟันบนหอคอยเริ่มเปล่งแสงและกดพลังของหอคอยเอาไว้ ไม่ถึง 5 วินาทีพลังที่เจี้ยนเฉินใช้จากหอคอยก็ถูกสยบโดยผนึกของนิพพานอมตะเที่ยงแท้
ทันใดนั้นหอคอยอนัตตาก็หยุดส่องแสงและกลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกครั้ง
เจี้ยนเฉินโบกมือเก็บหอคอยไปให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาทำได้ หลังจากที่ตะโกนเรียกไคยะ ทั้งสองคนก็ได้บินหนีออกไปด้วยความเร็วเทียบเท่ากับแสง
สถานการณ์ตอนนี้ย่ำแย่สำหรับทั้งคู่ ชัดเจนแล้วว่ามันไม่สะดวกที่พวกเขาจะต้องมารับมือกับคนขององค์ชาย ถ้าพวกเขายังอยู่ที่นี่ มันจะมีราชาเทพแห่กันเข้ามาเพิ่ม และนั่นก็จะทำให้สถานการณ์ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม
“เจี้ยนเฉิน เจ้าคิดว่าจะหนีไปได้รึไง ? ” ปรมาจารย์ชูยิ้มออกมา พัดวายุนิลหายนะปรากฏขึ้นมาในมือเขา เขาสะบัดมันเบา ๆ และทำให้โลกรอบตัวมืดมนลง แม้แต่พลังงานดั้งเดิมก็กระจัดกระจายพร้อมกับพายุสีดำที่ปรากฏตัวขึ้นพุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉินด้วยพลังอันรุนแรง
“วัตถุเทพ ! ” ราชาเทพโดยรอบตะโกนอันออกมาและมองไปยังพัดในมือของปรมาจารย์ชู พวกเขาต่างก็พากันตะลึง
