และประสบการณ์ในการต่อสู้ของเขาที่สะสมมาตลอดนั้นทำให้เขารู้ถึงวิถีของหอกนี้ได้อย่างแม่นยำ มือของเขากางออกและพุ่งออกไปโดยเคลือบด้วยพลังบรรพกาล เขาจับหอกสีดำนั้นได้ทันที
หอกสีดำนั้นแหลมคมอย่างมาก มันสามารถแทงทะลุร่างบรรพกาลได้อย่างง่ายดาย แผลที่ได้คงลึกและทำให้เสียเลือดได้อย่างง่ายดาย
แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจมือตัวเอง ร่างบรรพกาลทำให้เขามีร่างกายที่แข็งแกร่ง การบาดเจ็บเล็กน้อยแบบนี้ไม่ได้หนักหนาอะไร ตอนที่เขาจับหอกดำนั้นไว้ เขาก็ได้แทงกระบี่ในมือขวาออกไปด้วย
เจี้ยนเฉินจับหอกไว้ด้วยมือข้างหนึ่งและใช้มืออีกข้างโจมตี การเคลื่อนไหวทั้งสองนี้เกิดขึ้นพร้อมกันจนไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ถอย
ฉัวะ !
เสียงการต้านทานดังขึ้นมาจากกระบี่ เจี้ยนเฉินรู้ว่าเขาทำให้ศัตรูบาดเจ็บได้
แม้ว่าคู่ต่อสู้จะอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่นิ้ว แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่อาจจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายจะโจมตีมาตอนไหน
เมื่อนักฆ่าได้รับบาดเจ็บ เขาก็ไม่ต้องการจะสู้ต่อ เขาถอยกลับไปหลังจากที่ดึงหอกสีดำกลับคืนจากเจี้ยนเฉินได้ เขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
กฎแห่งความมืดที่กลืนกินมิติอยู่หายไปทันที เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบเบาะแสของนักฆ่า เขาไม่เห็นหน้าตาของนักฆ่าด้วยซ้ำ มันมีแค่เลือดที่ติดอยู่ที่กระบี่ของเขา
แต่เพราะการโดนยื้อไว้นี้ทำให้ราชาเทพด้านหลังกว่าร้อยคนตามมาทัน พวกนั้นพุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉินและไคยะ รวมถึงล้อมพวกเขาเอาไว้
เป้าหมายหลักขอ
