และแสดงท่าทีแปลกใจออกมา
“ไปดูที่นั่นกันเถอะ” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นก่อนจะรีบมุ่งหน้าออกไปพร้อมกับไคยะ
จื่อหยุนซึ่งสีหน้าซีดเผือดประคองเสี่ยวม่านเอาไว้แน่น นางอยู่ห่างจากเจี้ยนเฉินหลายสิบกิโลเมตร นางมองไปยังราชาเทพรอบตัวด้วยความแค้นเคือง
การปรากฏตัวของดวงวจันทร์ทำให้เหล่าราชาเทพตะลึง พวกเขามองไปที่ดวงจันทร์กันอยู่ ดังนั้นมันจึงเป็นเวลาที่เหมาะที่นางจะหนีรีลอบโจมตี แต่จื่อหยุนไม่ได้มีความสามารถแบบนั้นเพราะนางได้รับบาดเจ็บสาหัส และพลังชีวิตก็หดหายไปจำนวนมาก
สักพักราชาเทพก็ได้สติกลับมา พวกเขาได้จ้องมองมาที่จื่อหยุนอีกครั้ง
“มีเรื่องใหญ่จะเกิดขึ้นในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน รีบเอามรดกจากนางแล้วกลับกันเถอะ มันไม่สำคัญว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะดีรึร้าย ข้าไม่คิดว่าเราควรมีส่วนร่วมด้วย”
“ถูกต้อง พานางไปที่ห่างไกลและค่อยหนีไปตอนที่เราได้สิ่งที่เราต้องการ”
ราชาเทพสองคนพูดด้วยสีหน้าเคร่งเคียด การปรากฏขึ้นของดวงจันทร์ทำให้พวกเขาอึดอัดใจอย่างมาก มันทำให้พวกเขาไม่มั่นใจ พวกเขารู้สึกกลัวขึ้นมาโดยไร้เหตุผล
“ทุกคน พวกเจ้าเป็นราชาเทพที่แข็งแกร่งแต่กลับไม่ยอมปล่อยเด็กสาวที่อยู่ขอบเขตมนุษย์ไปงั้นรึ ? พวกเจ้าไม่โหดร้ายไปหน่อยรึไง ? ” ตอนนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาและทำให้สีหน้าของเหล่าราชาเทพที่กำลังจะพาตัวจื่อหยุนออกจากที่นั่นนั้นเปลี่ยนไป พวกเขาต่างก็พากันลนลานกับการปรากฏตัวของดวงจันทร์ ดังนั้นจึงหันไปสนใ
