อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เดินตามหลิ่วจือกลับไปยังบ้านหลังเก่า เวลาเช่นนี้คนบ้านรองและบ้านสามต่างแยกย้ายกันไปทำงานหมดแล้ว บ้างอยู่ทุ่งนา บ้างก็เข้าเมืองไป ผู้เฒ่าอวิ๋นก็ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าออกไปเดินเล่นที่ไหน
“ท่านย่า ท่านเรียกข้ามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?” พออวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก้าวเท้าเข้ามาในห้องก็เห็นเถาซื่อนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงอุ่น บนโต๊ะเตี้ยมีตะกร้าเย็บปักถักร้อยวางอยู่
“เจ้าเด็กคนนี้ เจ้าเป็นหลานสาวแท้ๆ ของข้า ข้าจะเรียกเจ้ามาหาไม่ได้หรือไร?” เถาซื่อพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะโบกมือเรียกนาง “มาช่วยข้าร้อยเข็มหน่อยสิ ข้าแก่แล้วสายตาก็ไม่ค่อยดี”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์จึงเดินเข้าไปช่วยร้อยเข็ม เถาซื่อก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ้านั่งลงก่อนสิ ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย ปกติแล้วนางไม่มีโอกาสได้นั่งบนเตียงอุ่น ที่ตรงนี้เป็นของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ต่างหาก
เถาซื่อจ้องเขม็ง “ข้าให้เจ้านั่ง เจ้านั่งลงสิ หรือว่าเจ้าไม่นับถือข้าผู้นี้เป็นย่าแล้วหรือไร?”
“มิได้ มิได้เจ้าค่ะ” อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์หวาดกลัวเถาซื่ออยู่เป็นทุนเดิม พอถูกตะคอกใส่เช่นนี้จึงรีบนั่งลงอย่างว่าง่าย เถาซื่อหันไปสั่งหลิ่วจือ “ไปต้มน้ำหวานให้พี่หญิงของเจ้าสักถ้วยสิ”
“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ…” อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ร้อนใจ
