อย่างบอกไม่ถูก เถาซื่อเคยทำดีกับนางเช่นนี้เสียที่ไหนกันล่ะ?
“เจ้านั่งลง” เถาซื่อจ้องเขม็ง อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ตกใจจนรีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว
“เหลียนเอ๋อร์ ย่ารู้ว่าที่ผ่านมาย่าทำไม่ดีต่อเจ้ากับน้องสาวของเจ้า เจ้าคงจะโกรธย่ามาก แต่ย่าก็แค่โมโหที่แม่ของเจ้าไม่เอาไหน ไม่ยอมคลอดลูกชายให้กับพ่อของเจ้าสักที หากวันข้างหน้าเขายังไม่มีลูกชาย ใครจะเป็นคนถือป้ายวิญญาณให้กับเขา?”
“ย่าเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา จึง… ตอนนี้อาหญิงของเจ้าถูกขับออกจากตระกูลไปแล้ว ย่ารู้สึกเสียใจยิ่งนัก… เจ้าเป็นเด็กดี ย่ารู้มาตลอด ตอนนี้ย่าแค่… แค่คิดถึงอาหญิงของเจ้า… เหลียนเอ๋อร์อยู่เป็นเพื่อนย่าสักพักเถิด”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ไม่เคยเห็นเถาซื่อเป็นเช่นนี้มาก่อน บวกกับความน่าเกรงขามที่เถาซื่อสั่งสมมานาน นางจึงไม่กล้าเอ่ยปากปฏิเสธ “ท่านย่า อีกไม่กี่วันอาหญิงเล็กก็กลับมาแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ?”
หลิ่วจือยกน้ำหวานมาวางไว้ตรงหน้าอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์โดยไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นก็เดินออกไป
“ท่านย่า ท่านเรียกข้ามา มีเรื่องอันใดกันแน่เจ้าคะ?” อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เป็นกังวลเรื่องงานปักของตน นางได้รับค่าแรงเดือนละสองตำลึงเงิน นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำงานให้คุ้มค่าแรงที่ได้รับจากบ้านลุงรองอย่างแน่นอน
เถาซื่อเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าดื่มน้ำก่อน
