างตกถึงพื้น นางก็เซไปมาและล้มลงไป
ใบหน้าของจื่อหยุนซีดเผือดไม่มีเลือดฝาดเลยแม้แต่น้อย พลังของนางแผ่วเบาและนางก็อ่อนแอราวกับว่ากำลังอยู่ในช่วงลมหายใจสุดท้าย
“ท่านพี่ ท่านเป็นยังไงบ้าง ? ท่านเป็นอะไรหรือไม่ ? อย่าทำให้ข้ากลัวสิ” เสี่ยวม่านกอดจื่อหยุนเอาไว้แน่น ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเต็มไปด้วยความกลัวและกังวล
จื่อหยุนได้เผาแก่นเลือดของนางไปหลายครั้งเพื่อที่จะหนี ดังนั้นนางจึงอยู่ในภาวะอ่อนแออย่างมาก เมื่อรวมกับความจริงที่ว่านางได้สู้กับราชาเทพระหว่างทางมาด้วย นางจึงได้รับบาดเจ็บสาหัส ผลก็คือไม่ใช่แค่นางไม่มีพลังที่จะหนีได้ต่อ แต่นางถึงกับลุกขึ้นยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ
“เสี่ยวม่าน ขอโทษด้วยที่ข้าพาเจ้ามาลำบาก ข้าไม่น่าโลภมากกับมรดกของขั้นบรรพกาลเลย ไม่งั้นแล้วเราคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ข้าทนได้ไม่นานนัก ราชาเทพคงตามมาทันในไม่ช้า ข้าไม่อาจจะไปกับเจ้าได้อีก เสี่ยวม่าน หนีไปซะ พวกนั้นหมายหัวข้าไม่ใช่เจ้า” จื่อหยุนมองไปที่เสี่ยวม่านด้วยความรู้สึกผิด นางแทบไม่มีแรงที่จะพูดออกมา
