อกไป เมื่อไม่มีค่ายกลนี้แล้ว พลังงานก็เริ่มมาทดแทนพลังงานที่หายไปจากการโจมตีของหอคอยอนัตตา
ห่างออกไปจากสวนหลายแสนกิโลเมตรนั้นมีบ้านหลังหนึ่ง มันมีค่ายกลขนาดใหญ่ที่แผ่พลังงานอันแข็งแกร่งห้อมล้อมบ้านหลังนี้เอาไว้
มีนักสู้หลายคนมารวมตัวกันด้านนอกค่ายกลนี้ซึ่งมีทั้งขั้นเหนือเทพและราชาเทพ มันถึงกับมีขั้นเทพอยู่ที่นี่ด้วย
“ฮึ่ม ข้าไม่เชื่อว่านางจะเอามรดกของผู้ที่อยู่ขั้นบรรพกาลไปได้ด้วยการที่มีคนมากมายรายล้อมอยู่ที่นี่”
“นางคงได้แต่โทษการบ่มเพาะของตัวเองที่ต่ำเกินไป นางเป็นแค่ขั้นเหนือเทพ นางได้รับมรดกของขั้นบรรพกาลไป ไม่ใช่แค่มันจะไม่ส่งผลดีต่อนาง แต่นางอาจจะตายเพราะมันแทน”
กลุ่มราชาเทพยืนอยู่นอกค่ายกล พวกนั้นไม่ได้ถอยกลับไปเลยแม้แต่น้อย พวกนั้นพูดคุยกันเบา ๆ และยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่บ้านหลังนั้น
มันมีเด็กสาวอายุประมาณ 15-16 ปียืนอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ที่ที่ส่วนนอกของเขตที่ผู้คนมารวมตัวกัน นางเองก็มองไปที่บ้านหลังนั้นด้วยความกังวล
“พี่จื่อหยุน ท่านต้องออกมาแบบปกติให้ได้ ท่านไม่อาจจะปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับท่านได้ ไม่เช่นนั้นท่านก็จงอย่าออกมา” เด็กสาวกำหมัดแน่นพร้อมกับภาวนาในใจ นางกังวลอย่างมากจนหน้าซีดไปเล็กน้อย
การบ่มเพาะของนางนั้นต่ำอย่างมาก นางยังอยู่แค่ขอบเขตมนุษย์ นางเพิ่งได้กลายเป็นเซียนปฐพีเมื่อไม่นานมานี้ นี่ไม่ต้องนับพวกขอบเขตเทพที่มารวมตัวกันเลย แม้แ
