ากฏขึ้นมาห่างจากสวนไปหลายแสนเมตร มรดกนั่นแตกต่างกันไป อาจจะมีใครได้รับการยอมรับ ผลก็คือมีหลายคนมุ่งหน้าไปที่นั่นเพื่อลองเสี่ยงโชค ทุกคนในสวนนี้คงจะไปที่นั่นกันเช่นกัน”
ประกายในแววตาของเจี้ยนเฉินสั่นไหวขึ้นมา เขาถามเฉินหลง, ไคยะ และเสี่ยวเจิ้ง “พวกเจ้าสนใจมรดกของขั้นบรรพกาลหรือไม่ ? ”
เฉินหลงและ ไคยะต่างก็พากันส่ายหน้า
“มันไม่สำคัญที่หากข้าจะสนใจมัน ไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำว่าที่นั่นคงมีคนอยู่เยอะ มันยากที่จะได้รับการยอมรับ มันไม่ต่างอะไรกับการไปเสียเวลา มันจะดีกว่าที่จะทำอะไรที่มีประโยชน์แทน” เสี่ยวเจิ้งถอนหายใจออกมา เขารู้จักตัวเองดี
เจี้ยนเฉินพยักหน้า เขาเลือกสนใจมรดกนั่นและเริ่มทำลายค่ายกลที่อยู่รายล้อมสมบัติสวรรค์ทิ้ง
ค่ายกลที่ปกป้องสมบัติสวรรค์นี้แข็งอย่างมากแต่ไม่ว่าค่ายกลจะแข็งแกร่งเพียงใดแต่ก็ต้องการพลังงาน ผลก็คือ ปรมาจารย์เฉินหลงได้สร้างค่ายกลปิดล้อมสวรรค์รอบดอกไม้แห่งวิถีซึ่งตัดแหล่งพลังงานของค่ายกลไป ผลก็คือมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ค่ายกลจะได้พลังงานทดแทน
“ข้าได้ตัดแหล่งพลังงานของมันแล้ว ข้าจะให้เจ้าโจมตีและทำให้พลังงานที่เหลือของมันหมดไป ด้วยวิธีนี้เราจะได้รวบคุมพลังของเราได้ดีขึ้น” ปรมาจารย์เฉินหลงพูดขึ้น
หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็ได้ลงมือโจมตีค่ายกล เส้นพลังงานหลากสีปะทุออกมาทั่วทั้งสวนจนกลายเป็นพายุขนาดใหญ่
ค่ายกลรอบดอกไม้แห่งวิถีนั้นทรงพลังอย่างมาก แม้ว่าจะมีค่ายกลปิดล้อมส
